(Sorry, this one is in Dutch, translate to English here.)

Nu het vooruitstrevende Groningse kunstenaarscollectief Owsum tijdelijk zonder pand zit, heeft het alle tijd voor een groots spektakel in het Grand Theatre in Groningen. Onder de naam Scenery presenteert Owsum in samenwerking met het Grand Theatre, Productiehuis Popcultuur Groningen en Vera een aantal enorm spannende muzikanten binnen een onwerkelijke visuele omgeving. Hoe het precies eruit gaat zien, moet nog even geheim blijven, daarom op deze plek alleen een korte introductie van de bijzondere artiesten.

De Amerikaanse band Lucky Dragons die overigens ook op Incubate 2010 zullen spelen, is een vooruitstrevend duo dat bijzondere performances geeft waarbij interactie met het publiek een grote rol speelt. Ritme en textuur zijn belangrijke peilers van de organische soundscapes en trippende geluidscollages van Luke Fischbeck en Sarah Rara, die in het verlengde van de exotische psychedelica van Animal Collective en de experimentele elektronica van Four Tet liggen.

Ook elektronisch maar weer heel anders is Cupp Cave. Een Belg die hiphop in de breedste en meest experimentele zin van het woord maakt, zonder de gangsters, maar met de wonky beats. Een beetje zoals Flying Lotus, maar dan heeft Cupp Cave veel meer uit de 8-bit- en glitchpot gesnoept.

De Waalse eenvrouwsband Kania Tieffer (ZXZW 2007) maakt stuiterende en korte fragmentarische popliedjes met goedkope synthesizers, vreemde beats uit haar drumcomputer, elektrische gitaar en allerlei onverwachte instrumenten en samples. Zoek de dansbare en geflipte lo-fi elektropop van Kania Tieffer ergens tussen de elektrohiphop van M.I.A. (maar dan lo-fi), de punky elektronica van Chicks On Speed (maar dan vreemder) en de eigenwijze folk van CocoRosie (maar dan dansbaarder).

The Feeling Of Love is dan weer een gruizige Franse garageband, die niet alleen uit bronnen van garagerock à la Jon Spencer Blues Explosion en Oblivians put, maar ook hints naar het geluid van Suicide of Liars laat horen. Voeg daar nog een fijne laag noise aan toe en je hebt de heerlijke muziek op het album OK Judge Revival van The Feeling Of Love. Een opwindend compromis tussen experiment en conventie. Ook The Feeling Of Love speelt dit jaar op Incubate.

Santa Cruz is het project van Guy Tavares, eigenaar van Bunker Records en drummer en zanger van Orange Sunshine. In Santa Cruz wordt Tavares bijgestaan door leden van Incense, Lucid en Orange Sunshine. Met zijn vijven maken ze zware, dronende, aan black metal refererende muziek, die ze zelf boner rock noemen.

Eklin is de band van Michiel Klein die met zijn vorige band Adept op grote festivals als Noorderslag, SXSW en Lowlands speelde. Een carrière waar iedere muzikant van droomt. Michiel niet. Met Eklin maakten de repetitieve beats eerst plaats voor drones. Wie Eklin de afgelopen tijd gevolgd heeft, heeft wederom een radicale verandering kunnen zien. De abstracte drone-ambient heeft het veld geruimd voor sferische droompop, een perfecte symbiose van experiment en bloedmooie popsongs.

Net als Eklin is ook Laser Poodle in september bij ons op Incubate te zien. Laser Poodle is de band van Johann en Jonathan, een Duitse en een Deense Rietveld student. Jonathan speelt ook in Empire Cheese en Johann heeft zijn soloproject Fyoelk (ZXZW 2008). Met een tafel vol elektronica maakt Laser Poodle van ieder optreden een hallucinerende trip. De voornamelijk geïmproviseerde muziek van Laser Poodle is vreemd, maar dansbaar, futuristisch, maar tegelijkertijd lo-fi. Met Laser Poodle in de visuele omgeving van Scenery kun je je stimulerende middelen wel thuis laten.

Dat geldt ook voor Ernst Glerum die in een bizar landschap van Gijs Deddens (ZXZW 2008) zal spelen. Als muzikant uit de klassieke en jazzwereld is Glerum op Scenery een vreemde eend in de bijt. Hij won afgelopen jaar de Boy Edgar prijs en speelde met vermaarde jazzmuzikanten als John Zorn, Uri Caine (ZXZW 2009), Hans Dulfer en Han Bennink. Een van de meest interessante samenstellingen waarin Glerum speelt is het Amsterdam String Trio, dat experimentele noise en geimproviseerde jazz maakt. Op Scenery gaat Glerum iets in die trant doen, maar hoe het precies gaat klinken weet je bij een buitengewoon improvisator als Ernst Glerum nooit.

Meer improvisatie komt van Mik Quantius (ZXZW 2007), bekend van o.a. Embryo en Way Of The Cross. Hij is een improvisatiezanger met een enorm stembereik. Qua dictie is hij soms vergelijkbaar met Captain Beefheart, maar dan nog een stuk weirder. Regelmatig liggen de absurde geluiden die uit de keel van Quantius komen tegen de pijngrens aan. Hij is een meesterlijk scat zanger, die zijn lichaam eerder als instrument gebruikt, dan om te zingen. De zinderende klanken die je hoort bij optredens van Mik Quantius blijven je nog lang bij.

En dan is er nog de fantastische eenmansband Assacre van de veelzijdig kunstenaar Ben Aqua. Naast fotograaf, mediakunstenaar en dj vormt hij de eenmansband/performance act Assacre, een ludieke verwijzing naar death metal band Massacre. Assacre maakt melodieuze trash en death metal, met hier en daar noisy ambientpassages. Zelf noemt hij de muziek progressive death fantasy queer metal. Gestoken in allerlei extravagante outfits, in alle kleuren van de regenboog, verworden de optredens van Assacre tot hoogst theatrale blasfemische karaokemetalshows.

Ben Aqua is ook de afsluiter van Scenery met zijn deejay alter ego MVSCLZ, Hiermee mixt hij muziek uit uiteenlopende genres als new wave, j-pop, bollywood,dub en elektro maar vooral obscure italo disco en miami bass. Inspiratiebronnen zijn hierbij Giorgio Moroder, Yellow Magic Orchestra en Yello.
Scenery is een multidisciplinair evenement dat een overweldigende totaalervaring van beeldende kunst en muziek beoogt. Meer over de beeldende kunst van Rik Möhlmann, Mobiele Tuinen, Club de Gootsteen en natuurlijk de mensen van Owsum zelf, kun je vinden op de fraai vormgegeven website van Scenery. Het lijkt me duidelijk dat je dit niet mag gaan missen.