Hoi @derique,

Je stuurde me vandaag de nieuwe link naar de nieuwe Girl Talk en erna meteen een mirror. Weet je nog van toen, toen Harry de Winter met zijn gasten in Wintertijd murmelde over de eerste plaat van de Rolling Stones die ze kochten, waar het was en hoe het cellofaan rook? Ik hou wel van die nostalgie van die nostalgie. Want wat is nostalgie nog tegenwoordig? Nostalgie is ingepakt in een zipfile.

Vroeger dachten ze dat er in muziek een lijn zat, zoals er ook een lijn zat in vinyl. De plaat wilde vooruit. Het heden bestond uit een samenvallen van het verleden met de toekomst. Het heden was de naald en was iets met Hegel, geschiedenis, een bepaalde manier van kijken die we op school leerden. Want van de geschiedenis leer je.

De geschiedenis leerde ons dat die ene plaat de smaak voorgoed bepaalde. Je werd een Stone of een Beatle. Het was het referentiekader van een ideaal dat nageleefd werd en alleen maar kon tegenvallen. Kijk naar die babyboomers nu. De meesten vallen tegen, met hun vergadertafelidealen.

Vandaag had ik toch stiekem zo’n gevoel van vroeger. Je stuurde me de digitale bieb van Borges, de Detox van de download, de heroinedraak van de draaitafel. Nee, je stuurde hem niet. Je tweette hem nog eerder dan Pitchfork en Stereogum bij elkaar. Het momentum van het net leek zich rond mijn scherm te plooien zoals Homer in die 3D aflevering.

Bij de gast van Wintertijd vond nog duidelijk een handeling plaats, een transactie tussen verkoper en koper. Maar jij gaf me niets. Jij zat daar ergens in Hilversum en ik in een paarsebroekentent in Breda. Er was geen transactie. Misschien geef ik je wel iets, want volgers geven status en ik ben een volger omdat jij soms toffe dingen tweet dus ik geef jou status. Dingen veranderen.

Het is misschien een beetje zweverig en filosofisch, maar het bracht een paar wezensvragen bij mij naar boven. Als de Stones een vernieuwende trip waren, wat is dit dan? Ik ben niet op zoek naar vernieuwing en naar de verrassing van het onbekende van de Stones-liefhebber. Vernieuwing is underrated en ik geloof niet meer zo in de logica van vernieuwing als ik Let’s Work van Mick Jagger in de geschiedenis probeer te plaatsen. Dat nummer is voor oude mensen een onderdeel van een oeuvre. Bij mij zijn het een aantal enen en nullen die ik snel weer richting de prullenbak sleep.

De verrassing van de combinatie en het koppelen maakt dingen voor mij bijzonder. Ik ken elke plaat van deze mixplaat en daarom vervult hij mijn behoeften. Geen vernieuwing, want we hebben alles al gehoord en weten hoe vernielend vernieuwing kan werken.

Girl Talk brengt een soort samenhang, plezier, een diepere betekenis en laat mijn mij-zijn-zijn-zijn. Mijn leven viel effe samen met een tweet en tweets vallen samen met internet en internet valt samen met het leven. Dank je wel daarvoor. Daarom wil ik afsluiten met een vraag. Is Girl Talk Girl Talk of is er een Girl Talk in ieder van ons?

Ik hoop van je te horen!

groet van @nonobody

He @nonobody,

Leuk dat je me een een digitale brief stuurt, dat is lang geleden. Mogelijk kwam mijn laatste echte digitale brief binnen bij het hotmail account masta_derique@hotmail.com. Het was dat of indosuperthug85@hotmail.com, maar ik ben helaas geen Indo. Het hedendaagse equivalent zou iets zijn als ░h▓A▒UN+eD0oO@facebook.com. Vroeger was alle nostalgie beter, dat moet ik je nageven.

Wij hebben elkaar nog nooit ontmoet. De transactie van gisteren typeer jij als ‘niets’; enen en nullen die werden geruild voor status. Nu denk ik dat jij hier niet mee bedoelde dat het je niets deed, daar je er over na hebt gedacht en besloten hebt mij te betrekken bij jouw ervaring. Zo wordt het delen juist weer zeer persoonlijk. ‘Status’ is één, maar is maar een deel van wat mensen elkaar teruggeven. Want ik zat niet in Hilversum, ik zat thuis officieel vrij te zijn. Ik deelde niet uit naam van een werkgever als onderdeel van mijn werk, maar om mijn enthousiasme te delen. Enthousiasme over nieuw werk van een artiest die mij zeker via de documentaire RiP: A remix manifesto greep. Doordat jij hier op reageerde is de waarde van die ervaring vermeerderd. Zo werd die transactie ineens meer dan enen en nullen.

Ik moest denken aan twee – verschillende – flarden die ik gisteren las. Eerst een kort artikel van Volkskrant recensent Gijsbert Kamer over festival London Calling: “Het publiek op het London Calling festival leek niet voor Villagers gekomen, maar voor elkaar. [...] Goede muziek is meegenomen, vooral wanneer deze lekker wild en punky is. Voor verstilde momenten in de mooi uitgebalanceerde dramatische folkrock van Villagers kan lang niet iedereen het geduld opbrengen.” De andere flard kwam uit het interview op 3VOOR12 met Concerto-baas Anton Speijers: “De nieuwe generatie weet al nauwelijks meer dat mensen vroeger rustig een uur rondhingen in een platenzaak. Ze hebben er de tijd niet meer voor. Ze moeten hun social media bijhouden, pingen met hun telefoon. Ga maar na: iedereen heeft 200 vrienden op Facebook. Tien daarvan posten de hele dag clipjes. Maar wie gaat dat allemaal bekijken?”

Beide fragmenten triggerde iets in mij. Het gevoel dat er onjuiste conclusies getrokken werden en tegelijkertijd de behoefte om hetgeen dat werd gesignaleerd van duiding te voorzien. Het is me nog niet gelukt op eveneens wat flarden van gedachten na. Je wil er bij zijn geweest. Of dat nu een festival was of het moment dat iemand besluit zijn gratis album beschikbaar te maken. Tegelijkertijd hoef ik nu niet meer iets mee te maken om het mee te maken. Zo heb ik gisteren de finale van Benelux Next Top Model gezien dankzij de tweets van @kevinboitelleoa en volgde ik discussies over Prem, Jay Electronica en Lucassen terwijl ik een actiefilm keek met Bruce Willis. Ik zie een interessante ontwikkeling waar het hebben van een mening iets absurds wordt. Op Twitter, via een site als De Recensiekoning, maar ook op een blog als Hipster Runoff waar meningen worden becommentarieert. Een recensie van een recensie is misschien wel de ultieme recensie. Tussen ‘meer mening’ en nihilisme ontstaat een soort metatoestand. Erg leuk. Ik genoot van een tweet waarin iemand de manier waarop de mening ontstaat becommentarieerde: “Mensen die Gooch & Waka Flocka & Soulja Boy & Lil B luisteren zoals ze ‘n ironische snor dragen mogen wat mij betreft in de stront zakken.” (van @Lee_Stuart).

Je schrijft dat je niet op zoek naar bent naar vernieuwing, maar naar verrassing. Onder verrassing versta jij niet de confrontatie met vernieuwing, maar combinatie en koppeling die zorgt voor samenhang, plezier en een diepere betekenis. Een geheel dat meer is dan de som der delen; of hoe enen en nullen weer emoties aanwakkeren. Er is volgens mij een Girl Talk in ons allen. Voor Gijsbert Kamer heet het Villagers in een muisstille zaal. Voor Anton Speijers is het een uur rondhangen in een platenzaak en met drie artiestenalbums naar huis gaan. Voor mij is mijn enthousiasme voor bepaalde artiesten, tracks, optredens, albums, remixen of video’s delen met anderen. Deels voor de status, maar toch echt vooral om de ervaring te delen en er weer mooie tips, meningen en emoties voor terug te krijgen.

Mijn mening over de nieuwe Girl Talk? Deze zal jou volgens mij niet meer uitmaken. Maar ik vind zijn techniek leuk en platenkeuze makkelijk en saai. Nu mijn eigen Girl Talk samenstellen met J. Cole, Guido Belcanto, De Jeugd van Tegenwoordig, Tyler The Creator, Gikkels, ░▒▓, Dead Ghosts, Sam Cooke, Kanye West, Fukpig, Gayngs, Girl Unit, Dels, Tame Impala, Wiz Khalifa, James Pants, GR†LLGR†LL, Girls, Waka Flocka Flame, Warpaint en Sufjan Stevens in de shuffle.

Groeten van @derique