Vandaag verwijderde De Jaap het stuk “Is Jochem Geerdink is freelance journalist ironisch?” De reden? “Helaas ontbrak het in dit stuk aan argumenten of zelfs maar ironie en werd er, inclusief verwijzingen naar foto’s van onze vaste auteur, keihard op de persoon gespeeld.” niet getreurd. Nu kun je het hier lezen.
Is Jochem Geerdink is freelance journalist ironisch?
Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, heeft zijn hele Hyves vol gezet met foto’s waarop hij met sterren staat. Hij beoordeelt artiesten op benaderbaarheid en houdt daarom vooral van commerciële pop zoals Kane, Van Velzen en Moke. ‘Daardoor’ haat hij alternatieve muziek. Maar als je met moeite de School Voor Journalistiek haalt en voetbalverslagging doet “alsof je een concert hebt gerecenseerd”, dan kun je nog niet automatisch kritisch argumenteren, blijkt wel. Overigens beter gesubsidieerd dan muziek, dat voetbal.
Al wekenlang heeft Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, kritiek op de cultuursector. Hij kreeg geen gratis kaartje voor Prince. Hij klaagde dat hij niet op de longlist voor de pop media prijs stond. Ging-ie boos Muziekcentrum Nederland mailen en daarna rondtetteren dat die keuze willekeurig was. Maar is Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media wel journalist? Of zoals Bente Bollmann van Lowlands opmerkte: “Jochem Geerdink, voor welk medium schrijft hij nog anders dan Twitter?”
Hij is teleurgesteld als een schoothondje dat geen aai over zijn hoofd krijgt voor zijn gekwispel. Daarom schreef Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, onder de noemer Vervroegde Voorverkoop Lowlands Is Ironisch voor De Jaap een stuk om te schreeuwen tegen Nederland Schreeuwt Om Cultuur, zoals de tegenstanders van de BTW-verhoging het noemen. Blijkbaar is schreeuwen nog het enige argument dat Geerdink, directeur van Geerdink Media, nog heeft. Volgens hem staat ‘journalistiek’ gelijk aan ‘schreeuwen’, maar de verhoudingen zijn de afgelopen jaren volledig zoekgeraakt.
Zo zijn veel figuren die zichzelf journalist noemen behoorlijk dood gepamperd en –geknuffeld (sic). Zij hoefden niet te presteren om toch inkomen te hebben. Hetzij uit subsidies, zoals bij Powned en De Joop, hetzij met een blogje voor particulier zelfbeklag. Deze lui zullen trouwens weinig merken van de BTW-verhoging. Er leest immers geen hond hun stukjes of recensies. Met andere woorden: de bezem gaat door de journalistieke sector, journalistiek zonder bestaansrecht zal verdwijnen. Dat heeft met culture kaalslag weinig te maken.
Geplaagd
Dat juist de toch al geplaagde Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, op de barricade klimt, zorgt her en der voor gefronste wenkbrauwen. De journalist uit Utrecht, – onderdeel van de Utrechtse gigant Geerdink Media – lijkt een monopolie op het organiseren van grootscheepse meningen te hebben. Niet alleen bepaalt hij haast eigenhandig de journalistieke ondergrens in Nederland, ook is hij als (mede-)eigenaar van een Twitteraccount door de hele markt verweven.
Nu naar feiten over die journalistiek ondergrens. Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, schreef een stuk over Nederland Schreeuwt Om Cultuur dat ging over de BTW-verhoging op kunst. Dat is hetzelfde als een essay schrijven over de journalistiek van Truman Capote terwijl je het over de verzamelde tweets van Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, hebt: Het gaat totaal ergens anders over.
Luie artiesten worden volgens Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, gepamperd en doodgeknuffeld. Als je naar zijn Hyves-foto’s of naar zij geslijm bij Moke kijkt klopt het. Hij pampert en knuffelt Moke behoorlijk. Maar hij bedoelt iets anders met de stelling en dat is luie journalistiek. Als je het hem vraagt weet hij geen namen en rugnummers van luie subsidieartiesten te noemen. Natuurlijk, er zijn genoeg luie artiesten. Jij en ik kunnen ons ook uitgeven voor artiest, net zoals iedereen zich kan uitgeven voor freelance journalist. Maar voor artistieke en journalistieke subsidie moet je werken. De artiesten die het meeste getroffen worden door de BTW-verhoging zijn de grootverdieners. Zij zorgen voor de meeste BTW-afdracht.
Dan zeurt Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, nog een paar alinea’s door over BTW. Daar klopt niets, maar dan echt helemaal niets van. Hij geeft het ook zelf toe: “Maar het is slecht mijn mening, zeg niet dat het waarheid is.” Ik vraag me af of hij zo ook met zijn belastinginspecteur omgaat. Sportverslaggeving werkt misschien zonder een feitenbasis en zonder hoor en wederhoor, maar dat heeft niets met de belastingwet of met journalistiek te maken.
Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, noemt schreeuwen “een argument.” Bij hem misschien wel, maar schreeuwen is in de grotemensenwereld een uiting van emotie. In zijn stukjes lijkt Jochem Geerdink, directeur van Jochem Geerdink Media, vooral zijn emotie te uiten. Voetbalverslaggeving is dan misschien emotie, maar goede journalistiek, zelfs een column, gaat uit van de ratio.
Laten we het dan nog hebben over de lelijke zinnen die even weinig logica kennen als de grotere logica van het grotere verhaal. De zogenaamde journalist heeft het over een “zogenaamd e-ticket”. Kent iemand een andere naam voor e-ticket? E-tickets heten gewoon e-tickets, net zoals mengselverhoudingstelschroeven mengselverhoudingstelschroeven heten. Als we besloten om het anders te noemen heette het anders.
Lege woorden en lege zinnen getuigen van een lege geest. Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, schrijft: “De toch al flink toegenomen gemiddelde leeftijd van het festival, zal daardoor alleen maar verder stijgen.” Dat klopt. De gemiddelde leeftijd van festival is de leeftijd van het festival. Die stijgt elk jaar met een jaar.
Op journalistieke producties zit geen BTW. Ook al schrijft Jochem Geerdink, directeur van Geerdink Media, vooral voor niks meningen van niks, dat tarief mag best omhoog. Alleen al om de markt te beschermen tegen dit soort beunhazen.
| Tweet |
