Opeens was er een telefoontje dat nogal dringend en ernstig was. De muziek moest uit. We dachten: wat kan er nu dringend zijn? Artiesten die tours afzeggen zijn vervangbaar. Als het over geld gaat lossen we het ook wel op. Wat is er nou ernstig als je middenin de productie van een festival zit?

Dan word je er opeens aan herinnerd: de dood is ernstig. De muziek is uit. “Die is lekker op vakantie” zeiden we vanochtend nog tegen elkaar. Het is ernstig als je opeens te horen krijgt dat iemand die je net nog mailde verongelukte.
Het is ernstig als iemand die je heel veel spreekt er opeens niet meer is. Het is ernstig als iemand aan wie je heel veel te danken hebt er opeens niet meer is. Nee, ernstig is misschien niet het goede woord.

Vandaag zijn we ontzettend geraakt door het overlijden van Guus van Hove en zijn vriendin, die hij vol trots altijd voorstelde en die duidelijk belangrijk in zijn leven en in zijn geluk was. Samen, op vakantie. Iets waar ze samen naar uitkeken.

Vanaf het eerste moment dat we met een vaag plannetje voor een vaag festival aan een vergadertafel in 013 aankwamen gaf Guus ons vertrouwen. In de tussentijd werd hij een van de belangrijkste partners in onze ontwikkeling. Kritisch als het moest. Maar altijd vol drive en vol geloof. Dankzij die instelling zijn we nu wat wij zijn en worden wij wat wij gaan worden. Het is dan pijnlijk als iemand die belangrijk voor jouw hele zijn is geweest er niet meer is, en niet meer kan zien wat hij mede mogelijk heeft gemaakt. Maar vooral pijnlijk is het omdat we een hele goede vriend verloren zijn. Door een stom ongeluk.

Guus is niet meer. Maar hij zal altijd een onderdeel van ons blijven uitmaken.