Na een ontbijtje aan het strand gaan we weer. Je hebt hier vroege shows, dan even niks en dan begint het avondprogramma.
Amatorski speelt om 14 uur in de Green Door Room een set van 25 minuten. De moeite waard voor de band om de plas even over te steken. En ze maken het ook wel waar. Verzorgd en Geconcentreerd. Met de beperkte middelen die sommige podia bieden weet de band een volle Green Door room te boeien. De ffijne uitgesponnen en goed gearrangeerde nummers komen binnen. Muisstil op momenten. Dan een welgemeend applaus. Dan ‘s avonds na een etentje met de Mojo-jongens op weg naar Haim in Audio, een club die normaal dienst doet als disco. Net op tijd om buiten een te lange rij te voorkomen. Er schijnt veel om te doen te zijn. Wat zelfovertuiging is er, maar dat komt vanzelf als er veel om je te doen is. De liedjes beklijven niet echt echter. De drie vrouwen met een mannelijke drummer weten het publiek wel wat voor zich te winnen, de liedjes doen nog niks helaas.
Trust uit Toronto in audio above dan. Helaas ook hier een niet waargemaakte hype. Met indie-vocalen over net te platte house-beats alleen kom je er niet meer. De grote barriers in een zaal waar 150 mensen in kunnen en een podium van 20 cm hoog doen ook geen goed moet ik zeggen.
DZ Deathrays uit Australië doen het wel zoals het zou moeten. In Horatios zie ik de eerste crowdsurfers, mooi als dat gebeurd op de pier, zo’n tien meter boven de zee. Hun trashpop wordt met alles wat de band heeft het publiek ingeslingerd. En dan verdien je ookzo’n publiek.
Na middernacht lijkt Brighton helaas over te gaan in een platte uitgaansstad. Zelfs de clubs waar misschien nog 1 of 2 acts spelen vinden de rij met zuipende stappers belangrijker dan de zogenaamde ‘delegates’. In de rij dus. Gelukkig is Sticky Frog zo vriendelijk om ons snel binnen te laten. Cave Painting wat door moet gaan als fleet foxes en yeasayer doet echter in geen geval wat de bio beloofd. Maar aangezien het vliegtuig over een pqar uur vertrekt is het tijd voor nog 1 borrel in queens, het hotel waar de lobby tijdens TGE de hangout is voor de aanwezige muziekbuss-mensen. TGE, een niet hele hoge score met nieuwe ontdekkingen, nieuwe inzichten en ideeën daarentegen genoeg!

The Great Escape lijkt zijn naam eer aan te doen op vrijdagavond. Vrijgezellenfeesten overspoelen de stad al ontdekken we ook dat meer dan de helft van deze gezelschappen ‘normaal’ op stap is. Het festival laat gelukkig nog een andere kant zien al zijn de wat bekendere/gehypte bands of bands die zich al heb bewezen niet meer te bezoeken. Twee dagen achtereen geprobeerd om Django Django te bezoeken zonder succes. Gisteren zelfs bijna 2 uur voor de show richting de Blind Tiger gelopen waar een driedubbele rij van meer dan de zaalcapaciteit nog buiten stond. Het lijkt me dat TGE net wat teveel tickets heeft verkocht en delegates wel wat voorrang genieten, maar we niet als prinsen van oranje behandeld worden. Waar overigens ook wel iets voor te zeggen is aangezien de kaartenkopers ook graag hun favoriete bandjes zien. Hoogste score tot aan nu: Cloud Nothings, al was dat wel te verwachten. Vorig jaar in 013 bleek al wel dat dit het ging worden. Gedurfde set met ruimte voor improvisatie en lange soundscapes. Dan ben je wel zelfverzekerd. Howler deed gisteren overigens een beetje aan cloudNothings denken. In Horatios – helemaal op de kop van de pier – weten de vier jonkies met een enorme bravoure en bijna nonchalance hun liedjes met veel overtuiging te brengen. Net wat rauwer dan The Strokes moet ik toch heel even aan dezelfde frisheid denken maar vooral de houding van ‘oh, maakt ons eigenlijk niet uit dat het een showcasefestival is’.
Rond middernacht speelt NZCA/Lines onder in de kelder van Sticky Mikes Frog Bar, een plek waar het net lukt om rechtop te staan, springen is echter af te raden. De soms wel inventieve synthpop is echter aan de saaie kant. Drie nummers houden ze de aandacht vast, al was ik misschien al eerder weggeweest als het biertje al eerder op was. Ik begin nu echter een beetje tegen de pints aan te hikken.
Stay+ in Coalition maakt gelukkig weer wat goed. Met name de visuals over de postdub/witchhouse zijn mooi, goed verzorgd en boeien. Muzikaal ben ik na een half uurtje wel verzadigd. Morgen als eerste Amatorski op het programma.

Underground: Logisch of Onmogelijk

Het clubcircuit in Nederland is met lastige thema’s bezig. Tijdens afgelopen Noorderslag Seminar (een soort Muzikantendag voor muziekprofessionals) laaide de discussie hoog op tussen de programmeurs van zalen over zaken als: moet het clubcircuit undergroundbands boeken om de underground in stand te houden? Is de underground de basis? Heeft het clubcircuit nog wel ruimte voor de underground of proberen de podia alleen maar veilig te programmeren? Met andere woorden, is er binnen het huidige clubcircuit nog wel ruimte voor de underground? Heb je hier ook een mening over of wil je deze professionals nou eens vragen hoe het nu eigenlijk zit, schuif dan aan en meng je in de discussie. Lekker om bij wakker te worden toch!

Host: Jasper van den Dobbelsteen (Groene Engel)
Tijs Heesterbeek (ZXZW / freelance journalist KindaMuzik, NRC-Next, AD)
Joost Heijthuijsen (ZXZW)
Carlos van Hijfte (See/Hear Management)

Check it at Cul de Sac 10:45-11:30 (in the moring) during Muzikantendag