Dag 2, vrijdag 14 mei,

Effenaar programmeurs Robert Schaeffer en Tom Ketelaar bloggen traditioneel vanaf The Great Escape showcase festival in Brighton, Engeland. Vorige jaren zagen ze onder andere The Temper Trap en The Ting Tings voordat ze in Nederland doorbraken. Wie worden de nieuwe Crystal Castles of The Pains Of Being Pure at Heart?

Zon, zee,  terrasjes en laantjes vol kleine independend platen-, boeken-, vintage-, mode- en eet zaakjes, wat wil je nog meer? Juist verse bandjes!!

Think About Life werd ons getipt door Bladehammer’s Maarten Middendorp. Bloc Partyesque dance pop. Ook zo’n donkere zanger, maar deze struint alle gaydisco’s af in zijn vrije tijd. Dat hoor je ook terug aan de Prince- en grappig genoeg ook 90’s platte house invloeden. De bassiste lijkt op een of andere manier zo te zijn weggelopen uit de Vlaamse film “Iedereen Beroemd”, en de gitarist annex knopjesdrukker is zo’n typische Engelse skinny geezer. Wat dat betreft een grappig plaatje om te zien (net zoals Die Antwoord) maar we werden muzikaal gezien niet ingepakt.

Best Coast is de volgende stop. Weer in Horatio’s (the NME Radar stage) op de Brighton Pier dus dat Coast klopt aardig, maar verder is het niet al te Best. Think Hole, Shangri-la’s, Vaselines met een shoegaze sausje en zeer onvaste zangeres.

Volgende woordspelingen bandnaam op het lijstje is Gringo Star in The Freebutt. Grappig tentje met helaas een enorme pilaar midden voor het podium. Later op de avond staan USA indie lievelingen Real Estate er nog op de planning, maar daar zouden we er wegens VOL niet meer in kunnen. Gringo Star biedt ons een muzikale stoelendans waarbij niet alleen alle bandleden steeds van instrument en frontzang wisselen, maar we daarmee ook steeds naar een ander bandje, met een andere muzikale invalshoek lijken te kijken. Dat maakte wel dat je ieder nummer wel weer verast was. Maar echt geniaal werd het nooit.

Een van de meest beluisterde bands op Toms I-phone is momenteel The Rural Alberta Advantage, een te gekke indiefolk band uit Canada. Waar de band op plaat soms nog wat ingetogen overkomt, heeft het vanavond in Hector’s House de energie van een folkpunk band. De band kun je plaatsen in het rijtje Local Natives en Mumford & Sons, maar dan wat puntiger en meer recht voor z’n raap. Er wordt volop meegezongen door het publiek in het bommetjesvolle Hector’s House.

Als The Rural Alberta Advantage zo goed als klaar is snellen we naar Queens Hotel, waar de tip uit Finland zijn opwachting maakt. Al na 1 nummer wordt duidelijk dat Jaakko & Jay onze nieuwe folkpunk vrienden worden. Twee gestoorde gasten die eruit zien alsof ze rechtreeks uit hun kraakpand gerold zijn (zijn ze vast ook) en met knallende speedfolkpunk songs van maximaal 2 minuten de boel aan gort spelen. Wij vinden het te gek, maar misschien nog wel gaver is de soort van stand-up comedy tussen de songs door. Geheel geïmproviseerd lullen de twee tussen de songs over vogels, koekoeksklokken, kapitalisme, gelijkheid, mooie engelse woorden als ‘marshmellows’, ‘splendid’ en nog meer interessante sociale onderwerpen. Geniaal. Tom heeft het duo maar meteen benaderd voor Brandend Zand festival dit jaar.

Omdat The Freebutt redelijk uit de richting ligt besluiten we om even snel een taxi te nemen, zodat we nog op tijd zijn voor Real Estate, een andere nieuwkomer uit de scene van Surfer Blood en andere hippe Pitchfork bands. Helaas pindakaas, Freebutt is vol en als we buiten Roel en Rense (van boekingskantoor Friendly Fire) tegenkomen besluiten naar Hector’s House te gaan, waar dochter van Sting I Blame Coco op punt staat een poging te doen om te spelen.

Tom zag Coco vorig jaar een geweldige show geven op Eurosonic, waar ze haar lome met reggae doordrenkte popliedjes erg overtuigend bracht. Dat er in een jaar tijd veel kan veranderen blijkt vanavond, als Coco met volledig nieuwe band op het podium staat en muzikaal een totaal andere richting is ingeslagen. Zoals ook al te horen is aan de recente single die ze opnam met Robyn wordt er op een radiovriendelijker paard gewed, maar is de charme er wel vanaf. Niet in de minste plaats vanwege scharminkel achtige toestand waarin het ooit zo schattige meisje Coco er vanavond bijhangt. I Blame Cocaine?

Met een programma van zo’n 100 bands per avond kun je niet overal bij zijn. We hadden graag nog Ray Dar Vees, Postelles en Kill it Kid gezien, maar het was inmiddels alweer na middernacht en dus tijd voor de dagelijke portie afterparty met andere delegates. Volgens sommigen de plek waar echt zaken gedaan worden. Volgens anderen gewoon het desperate eindstation na een lange dag Brighton. Er wordt veel gescoord, maar als we om ons heen kijken zijn dat toch vooral geen zakelijke deals.

Effenaar programmeurs Robert Schaeffer en Tom Ketelaar bloggen traditioneel vanaf The Great Escape showcase festival in Brighton, Engeland. Vorige jaren zagen ze onder andere The Temper Trap en The Ting Tings voordat ze in Nederland doorbraken.

Jawel hoor, we zijn weer in Brighton. Wat een heerlijk gevoel geeft dit bescheiden kuststadje toch. Met zo’n 250.000 inwoners net iets groter dan ons eigen Eindhoven. De levendigheid in deze stad is echter niet te vergelijken met Eindhoven. Waar Brighton vroeger vooral een kustplaats was waar Britse bejaarden graag naartoe kwamen, is het tegenwoordig een hippe en unieke plek waar jonge creatieven zich verzameld hebben en er vooral veel muziek gemaakt wordt (o.a. Blood Red Shoes, Pulled Apart By Horses, Fatboy Slim en The Kooks komen er vandaan, en Nick Cave woont er). Bedenk je dat London op zo’n 45 minuten treinen van Brighton ligt. Veel creatieven trekken uit de grote stad weg naar het relatief rustige en gezellige kustplaatsje Brighton..

We beginnen onze eerste Great Escape dag in Brighton dit jaar met een ontbijt in ons fantastische Royal Albion Hotel, ook wel het Royal Shabby Hotel. Mooi gelegen aan de kust, aan de kop van de ooit zo befaamde Brighton Pier en om de hoek bij het fantastische speeltje van koning George IV: The Royal Pavilion. De allure van de jaren 1920 wordt maar al te graag in stand gehouden, alleen is men de afgelopen 25 jaar vergeten om de boel af en toe een beetje op te knappen. Onze kamer is gelukkig aan de zeekant van het Hotel, dat beloofd een magistraal uitzicht. In alle helaasheid der dingen is hij echter gesitueerd in de kelder. We hebben dus een prachtig uitzicht op de onderkant van de stoep. Ook mooi.

Na het ontbijt gaan we inchecken voor het festival, alwaar we snel na het ophalen van de delegate passes op collegaprogrammeur Andre van Appelpop stuiten. Eerste Nederlander gespot dus. Later zal blijken dat Nederland ook dit jaar weer behoorlijk is vertegenwoordigd op The Great Escape (en ja, er spelen ook weer Nederlandse bands dit jaar!).

Na een magistrale platenjacht, een zonnig biertje aan zee,  en een goed bordje Oosters bij Wagamama beginnen we deze editie in The Revenge (normaal gezien de grootste gaydisco van Brighton) met de laatste twee nummers van An Emerald City. Een echte indruk krijgen is dus lastig, maar we houden het op een soort bangrha Mogwai, met viool en electrieke sitarspeler gehuld in korte broek en paisly vleermuisvleugels. Het is een (post)rock band die graag de randjes opzoekt zonder daarbij de song uit het oog te verliezen. Deze Nieuw-Zeelandse band resideert tegenwoordig in Berlijn blijkt later, nadat een van de bandleden later op de avond per ongeluk ons bier van tafel stoot en we aan de praat raken. Ze schijnen al eens met The Datsuns in Nederland getourd te hebben.

Op naar Jamaica! Die spelen in Horatio’s, een grote bruine kroeg die midden in het lunapark op het einde van de Brighton Pier is gelegen. De meningen zijn binnen onze delegatie verdeeld over leuk of niet, maar liefhebbers van Phoenix en vintage Soulwax moeten het zeker even checken. Gezien de publieksopkomst kan het nog best wat gaan worden met deze franse band.

We verwachten veel van Gabby Young, en waren daardoor zo vroeg in de kelder van The Queens Hotel, dat we bij wijze van verrassing nog een paar lekkere nummertjes van Citadels konden meepakken. Wat een leuke band zeg. The Chemical Song is een lekkere indie pop single, die hun steengoeie promo dame daarna in tweevoud aan ons wist te slijten. Op vinyl natuurlijk.

Dan Gabby Young. Op haar myspace klonk ze als een Florence Emerald of Caro & The Machine. Live heeft ze niet haar 8 koppige Other Animals meegenomen, maar treed ze op als duo. Maar met zijn tweeën en staat het ook als een huis. Florence, burleske, roaring twenties, een zeer interessante mix van stijlen. En wat een interessante verschijning is die Gabby met haar vuurrode 20′s kapsel en moderne variant van een Charlston jurkje. En wat een stem!! Van zuiver hoog piepend als een Theremin tot gepassioneerde, bijna balkaneske popzang. Een dame on in de gaten te houden!

Ook hoog op het verlanglijstje: Japandroids, maar dat viel nog niet mee. We staan in de kuil achterin The Revenge, en dus zien we niks. Dan maar goed luisteren, maar helaas: bij binnenkomst excuseert de gitarist zich al voor het feit dat twee van zijn drie gitaar versterkers stuk zijn gegaan tijdens de gig, en dat alleen diegene voor het meest crappy geluid het nog doet. We horen inderdaad een brij van geluid van het drum en gitaar duo en kunnen er dus geen kaas van maken. Hopelijk morgen een herkansing.

Maar gelukkig kunnen we op ons gemak nog even blijven hangen om ons bier te laten omstoten door Emerald City en een intieme hometown gig van Blood Red Shoes mee te maken. Dat heeft toch wel een speciale gloed. De band begint met “ Getting Boring By the Sea” wat over Brighton gaat. Wij snappen echt niet hoe je zo’n nummer kunt schrijven over zo’n enerverende stad. Het was erg druk en zweterig in het bovenzaaltje, dus lieten we Laura en Steve voor wat het was en gingen we snel verder!

Yuck is een van de “most talked about bands” van het festival. Ze hebben het zelfde management als Franz Ferdinand en dat schijnt dan nogal wat te betekenen. Wij kunnen er echter niet over meepraten want omdat Tom Laura veel te graag nog even wilde spotten waren we te laat in The Corn Exchange. Wat een prachtige zaal trouwens!

Daar speelt ook Surfer Blood. Pitchfork lievelingen, geniaal t-shirt, maar deze vier college guys en Slash op de toetsen konden onze aandacht niet vasthouden. Leuke droge slacker humor tussendoor. Je kunt niet naar deze band luisteren zonder aan Vampire Weekend te denken of aan de presentatie van Pavement. De door Vampire Weekend geherintroduceerde Afrikaanse slag is niet van de lucht en dat is dan meteen de grote zwakte van de band. Platenmaatschappijen zijn blijkbaar op zoek naar een nieuwe Vampire Weekend, en met een goeie single (wij hoorden hem nog niet) kan het wel eens 3FM materiaal gaan worden.

Wij kiezen eieren voor ons geld, en gaan afbutsen bij Jaguar Love (bekend van de t-shirts van onze gewaardeerde collega Niels Guns). Jaguar Love is de nieuwe band van ex Blood Brothers blerkees … Hij heeft naast zijn laptop ook zijn gekke vrienden meegenomen op drums en gitaar. Aanstekelijke liedjes maar dan de opgefokte speedversie. Foo Fighters op 45 toeren. Letterlijk, dus met pitched-up piepstemmetje.

De naborrel was met in het Queens hotel met NL export held Ruud Berends, Robert van  Roosje en Friendly Fires. Het werd nog heel gezellig met de Letse en Finse delegatie. Tips uit Finland: De nieuwe Disco Ensemble en omdat ons land heel goed is in voetbal en schaatsen, moeten we toch echt die Finse volkssport eens gaan proberen die beide sporten combineert. Wij denken dan toch vooral aan lekke ballen.

Dag 3

Vanaf onze vaste ontbijt en internetstek La Palma Coffee Shop krijg je van ons het laatste deel van het verslag in Brighton. Foto’s proberen we m0rgen erbij te zetten.

Dag 3 van het festival begon nadat we met collega Jeps heerlijk gegeten hebben bij de lokale Wagamama, de Japanse variant op Burger King, maar dan wel smakelijk. Na een goed bord eten, hoort een goede pot metal, dachten we. Er is weinig metal te bekennen op The Escape, maar wie goed zoekt komt dan ook meteen een juweeltje tegen.

Throats is een brute en opwindende  jonge Engelse metalband, die je de ballen uit je broek spelen. Een must-booking voor ZXZW, mochten ze de band al niet vastgelegd hebben.

Twintig minuten chaos is voorlopig genoeg voor ons, we lopen richting The Hope, waar we nog een stukje I Heart Hiroshima meepakken. Deze Australianen spelen pakkende Pixies achtige indie rock met een zingende drumster die qua stem aan PJ Harvey doet denken. Lekker sloganesque ook waardoor een Yeah Yeah Yeah’s referentie misschien ook op zijn plaats is.

Op naar Concorde 2, een mooie jaren ‘ 20 ballroom aan het strand die is omgetoverd tot club, en meteen een van de grotere clubs in Brighton (cap 700). Daar spelen doorgaans tijdens de Great Escape dan ook de meer populaire acts.

Dat geldt echter niet voor Turbowolf, een kansloze poging tot Turbonegro en een regelrechte aanfluiting. Zelfs de snor van de zanger en het vocoder stukje konden deze dramatisch slechte band niet redden.

We kwamen natuurlijk niet voor Turbowolf, we kwamen voor iLIKETRAiNS. Waarvan het festival boekje ons ‘ melodic doomrock sensibilities’  beloofde. We kregen dan ook  langzame Joy Division meest Editors adepten, vol drama en pathos, maar helaas zonder tunes die de juiste spanningsopbouw kenden. De magie ontbrak, en alleen de herrinnering aan de Adam Ant pakjes bleef over. Dat  doet een band als White Lies aanzienlijk beter.

Tijd voor een echte pot partyrock dan maar! Dankzij gastenlijstplekken waren we de ‘gelukkigen’ die het concert van Kasabian mochten meemaken in het statige Brighton Dome Concerthall.  Een protserige bonbondoos vol dronken en feestende  lads die regelrecht uit het voetbalstadion de Engelse equivalent van Rowwen Heze het concert door joelden en hostten.

(bij geboorte verwisseld? Lee Meighan en Tom Dorrian)

Wat een taferelen! Kasabian is een degelijke band met goede songs, maar ons viel op dat de jongere broer van de zanger van Cathedral (insiders weten wat we bedoelen) je de hele show het gevoel gaf eigenlijk niet bij deze wilde zuipbende te willen horen. Dat gevoel werd versterkt doordat ie regelmatig het podium afliep (de gitarist zong dan een nummer) om zijn drugsroes op niveau te houden.

Om de hoek van de Dome ligt The Pavillion Theatre, alwaar kantoorfavorieten White Denim, hun opwachting maken voor een overvolle zaal. Het drietal is als Cream on speed, seventies rock in de John Spencer Blues Explosion traditie. De jongens zijn op zijn minst net zo muzikaal, en de fantastische zanger James Petralli deed ons qua soulfull stemgeluid sterk denken aan de frontman van The Black Keys. Een topper in de maak! Totaal geen spijt dat we hiervoor Gang of Four hebben laten schieten.

De relatief lichte Japanse maaltijd is inmiddels ingedaald, dus voordat we naar de Ocean Rooms liepen, eerst even langs de avondwinkel voor een sausage and onion sandwich. Met mosterd uiteraard.

In Ocean Rooms wilden we graag naar Platform Afterparty om onder meer Toms oogappel I Blame Coco live aanschouwen (Tom is na Eurosonic stiekum een beetje verliefd op de dochter van), maar al snel wordt duidelijk dat de jongedame vanavond ziek in haar bedje ligt.
We wachten dan samen met Robert Meijerink geruime tijd op wat dan wel komen gaat, er worden namelijk Very Special Guests beloofd. Iets om wel degelijk op te wachten, aangezien eerder op de avond een onaangekondigde reunie van The Libertines plaatsvond. Waar wij helaas niet bij waren .
Zulke special guests krijgen wij helaas niet, wij moeten het doen met het nieuwe bandje van de donkere zanger van Does it Offend You, Yeah?!, genaamd Plugs. Electropop voor meisjes is wat het trio ons brengt. Aardig, maar niet wereldschokkend.

We besluiten dan ook maar om ons te verkassen naar Queens, alwaar de meeste Dutchies zich hebben verzameld voor een laatste avond ouwehoeren, zwetsen en lauw bier drinken.

Brighton bleek eens te meer een bijzondere plek voor een dergelijk festival. De vele clubs en bars die de stad rijk is, zorgen voor een levendige uitgaanscultuur. De sfeer is een beetje zoals we die kennen van Berlijn of het homo’eske San Fransisco. Hip, underground en ongedwongen. De stad is al sinds de jaren 30 de weekendhub voor Londenaren, en kent daardoor een grote creatieve scene. Brighton heeft iets meer inwoners dan Eindhoven, maar is met zijn ligging (aan zee) en intiem centrum (The Lanes) in verhouding naar het aantal bewoners veel sprankelender. Het aanbod aan leuke winkeltjes, platenzaken, bars en galerieen is zo enorm, daar heb je op zijn minst 30 Kleine Bergen voor nodig.

Het werd in Queens uiteraard weer laat op deze laatste avond. Nu, een dag later nog even uitbrakken in de binnenstad en dan terug naar Eindhoven. Volgend jaar zijn we weer van de partij!

Dag 2 begint met It Hugs Back in Komedia. Deze band is de vaste support van Holy Fuck deze tour en Tom had ze daarom al gezien in Doornroosje, maar deze band was de perfecte start van een druk programma. Veel nederlandse boekers aanwezig bij deze sympathieke band. Fijne noisy post rock, met mistige zang. Soms brak er een streepje Stereolab of Tortoise doorheen, en dan weer een fijn shoegaze achtig liedje. Leuk.

Dan zijn we doorgereisd naar The Jam (voorheen The Water Margin) voor Rainbow Arabia, de Pitchfork en blogger lievelingen.

Denk bij dit duo aan een mix tussen de freakfolk van Coco Rosie en de antropologische invalshoek van Vampire Weekend, maar dan natuurlijk op zijn Arabisch. Wij waren enthousiast over wat we op myspace hoorden. Klink live ook allemaal  leuk, swingt ook, maar ze hebben een podiumpresentatie van niks. Voor al uw expositie openingen en kunstmanifestaties.

Na 4 nummers arabische regenbogen snel door naar de veel getipte band The Temper Trap in The Honeyclub (aan het strand) alwaar we weer op een fikse rij stuitten. Toen we eenmaal binnen waren liepen we meteen de collega’s van The Alternative tegen het lijf, die net als wij erg onder de indruk waren van de epische rock van dit kwartet. Goeie energie van het podium ook. Beetje een Bloc Party mix van electronica en rock maar met de stadion sound van U2. Van deze band gaan we vast nog meer horen in ons kikkerlandje!

We zetten het op een rennen, om op tijd  terug in de Komedia te kunnen zijn voor een van de Engelse beloften van dit moment. Bezweet en totaal buiten adem aangekomen helaas geen Golden Silvers … Dan maar door voor een gouden rakker in The Ocean Rooms.

Daar staat The Joy Formidable te rocken als een malle. Zangeres blondie Ritzy Bryan op gitaar doet qua stem denken aan haar van The Ting Tings.

De energie van de eerste Pigeon Detectives, lekkere tunes, bevlogen band, en gas erop!  Heel fijn! Jeps en Bertus van Mojo, Roos en Danny van the Alternative en Eva Paradiso zijn er ook om te checken, dus je kunt er gif op innenemen dat we deze band snel op de nederlandse podia zullen gaan zien. Zeker gaan bekijken als je de kans krijgt!

Meer meisjes voor Tom en Robert in The Pavilion Theatre alwaar de rammelrockettes van Vivian Girls uiterst charmant staan te garagerammelen.

Denk aan een rammelende vrouwlijke versie van The Black Keys of  de bands op het In  The Red label. Of de Amerikaanse rammelvariant van Thee Headcotees. Hadden we al gezegd dat het nogal rammelde?

We blijven in The Royal Pavilion voor het hoogtepunt van de avond: Abe Vigoda.

Vriendjes van No Age en scene in The Smell in LA. Naast een standup comedy show vooral ook vier intens spelende post punkers, heel muzikaal, super veel energie. Denk aan Sonic Youth on speed, met de ritmiek van The Ex, en de energie van The Dillinger Escape plan. Zoiets. Vergeet die plaat, ga dit live zien!

Een groter contrast met The Vivian Girls is haast niet denkbaar, maar gelukkig stappen deze meisjes in de appotheoase van de show op het podium voor backing vocals en tamboerijn mayhem. Niet lang daarna staat 80% van het aanwezige publiek op het podium, wordt er door 5 mensen gedrumd, vormt zich een lichamen pile-up op de gitaar, worden versterkers beklommen en wordt de gitarist ontzet de de security. Helemaal geweldig!

Beter dan dit gaat het niet worden, dus wordt het tijd voor een biertje in het delegates / netwerk hotel Queens. Het werd daar nog heeeeeel laat en gezellig en we hebben dan ook geen band meer zien spelen. Maar wel veel goede verhalen en avonturen meegemaakt. Wie wil weten waarom Danny van The Alternative opeens niet meer telefonisch bereikbaar was moet ons maar even persoonlijk aanspreken. De Staat liep er bere trots rond na een fantastisch ontvangen showcase eerder die dag. Na de zeer goede verhalen gaan we proberen hun tweede show (als vervanger voor de geblesseerde ZZZ) mee te pikken om te kijken of onze nationale helden de UK ook zullen gaan veroveren. De Manager van The Levellers gaat zich helemaal storten op live dance muziek met zijn protege Kidda (Skint). En wat is het grote geheim achter ‘ The Primary Main Objective’ van Roos van The Alternative …. ? Meer roddels en achterklap binnenkort op het VNP gala in de Melkweg

En voor nu … op naar live muziek! tot morgen.

Dag1

Dit jaar geen stress om op tijd onze vlucht te halen, want de NS was ons goed gezind. Om 10.00 uur ‘s-ochtends stonden we veilig en wel op Station Brighton, klaar voor een lang weekend toffe muziek.

The Great Escape begint natuurlijk niet voordat we na het inchecken voor een delegate pass (vanaf nu, ook wel de uberhandige voordring pass) de stad in zijn geweest om alle lokale platenzaken leeg te roven. Wat een verademing en wat een aanbod. Ieder twee tassen vol lp’s en cd’s naar het hotel gesleept.

Uiteraard zijn we niet zonder Effenaar promotiemateriaal op pad gegaan, en verspreiden we onze My Bloody Valentine flyers, die enthousiast worden ontvangen door de platenboeren en hun klanten.

Na een middagdutje zijn we om 17.30 naar het Thistle hotel gegaan, waar de heren en dame van The Alternative een Dutch Delegate meeting hebben georganiseerd. Grote vriend Willem nodigde ons samen met Robert Meijerink (Doornroosje/Eurosonic) en Joey Ruchtie (Watt/Rotown/Noorderslag) uit om een hapje te eten bij een van de vele Indiase ‘all you can eat’ restaurants die Brighton rijk is. Gezellig bijbuurten, maar lekker dineren is anders. Ach, je kunt het de schuchtere Indiase obers niet kwalijk nemen. De Beck’s smaakte in ieder geval zoals die in de Effenaar ook smaakt. Koud en lekker.

Na het diner gaat iedereen zijn eigen weg. Er moeten bands gespot worden, nieuwe artiesten binnengehaald, agenten bespeeld en genetwerkt worden.  The Escape is nu echt begonnen!

Wij lopen naar de Po Na Na, waar we bij aankomst verrast worden de huizenblok lange rij die voor de ingang staat. Kut denken we, maar gelukkig geeft de uberhandige voordringpas uitkomst en mogen we als een van de 100 gelukkigen naar binnen voor The Pains of Being Pure at Heart.

De eerste band blijkt meteen een schot in de roos! The Pains zijn een jonge Amerikaanse band die heel veel hebben geluisterd en gekeken naar The Smiths, My Bloody Valentine en daardoor in het rijtje passen van jonge helden zoals Glasvegas. Niet alleen de sounds, maar ook de looks zijn ultra-Brits en dat voor een band uit New York.

We pakken 5 songs mee en lopen dan naar The Pavilion Theatre om DM Stith mee te pakken. Een labelmaatje van Sufjan Stevens, die op zich een mooie plaat heeft uitgebracht, maar op The Escape onze after dinerdip doet inslaan.
Zijn breekbare songs worden live begeleid door cello, viool, gitaar, piano en getrommel, maar blijven live vrij anoniem. DM zelf is een grappige nerd, die na ieder woordje tot het publiek uitriep: “I can’t believe I just said that”. Wij geloofden het toen wel.

Snel door naar de Komedia, gevestigd in The Lanes, alwaar de band met de onuitspreekbare naam Hjaltalin zijn opwachting maakt.

Als we zeggen IJsland, dan weet menig muziekliefhebber waarschijnlijk genoeg. De artrock variant van The Magic Numbers, met een imposante Mama van The Mama’s & The Papa’s op zang aangevuld met ‘kijk eens, een hobo’ en Legolas van Lord of The Rings op zang en gitaar. Iets te artyfarty zonder dat het overkomt.
De afterdinerdip bereikt zijn hoogtepunt dus snel op weg naar de volgende band.

I Was King is hot in thuisland Noorwegen, en wordt ons getipt door Rense van Kessel van Friendly Fire. We komen dan niet voor niks tout programmerend nederland (lees Robert Meijerink) tegen in de kelder van The Ocean rooms. I Was King maakt leuke korte 90′s  indierock liedjes a la Guided ByVoices en Pixies (inclusief meezingende bassiste). Live mist het nog aan uitstraling maar de liedjes zijn fijn. Van de manager krijgen we de cd in onze handen gedrukt, want die schijnt behoorlijk goed te zijn (maar dat is natuurlijk zijn werk om dat te zeggen). Toch geloven we hem meteen want hij managed ook een van onze favoriete noorse bands  The Shining (Enio Morricone meets Mr Bungle en in november in uw theater!)

Dan met goede hoop op naar The Hope waar maar liefst 3 maal de hoop van de hedendaagse 80′s art rock revival speelt. En niet voor niets weer een ellelange rij. Eerst voor de deur, en daarna drie trappen op naar het piepkleine zaaltje. De uberhandige voordringpas zorgt er voor dat we wederom iedereen voorbij kunnen lopen, maar vlak voor de deur kunnen plaatsnemen op een lederen driezitsbank. We kunnen naar binnen zodra de eerste bezwete mensen het zaaltje verlaten. Mijn god wat is het warm binnen. En lieve heer, wat een gebrek aan zuurstof!

Maar gelukkig pakken we nog drie nummers mee van electropop sensatie Chew Lips. Denk aan twee mannen achter knopjes en Karen O van The Yeah Yeah Yeahs op zang, met de performance van Crystal Castles. Opwindende en swingende 12 minuten. Absolute tip!

Een andere absolute tip stapt 30 mnuten later op hetzelfde podium. An Experiment on a Bird in the Air Pump is niet alleen een hele mond vol, maar ook een podium vol. Hoewel, er maar drie dames op het podium staan.
Deze drie dames in zelfgemaakte tunieken bezitten slechts over een basisbeheersing van hun instrumenten, maar dit is voldoende om toch opwindende muziek te maken.

Twee (distorted) basgitaren en twee trommels en een snare is alles wat nodig is om te klinken als een rudimentaire mix van Sonic Youth (100% cover), Deerhoof, Jesus & Mary Chain en The Cramps. Drie geweldige strotten en steeds wisselend van instrumenten maakt de kale instrumentatie toch tot een opwindend geheel. (de boektip nummer 1 voor ZXZW 2009!)

Collega Jeps Salfischberger (Mojo concerts) was ook bij deze show aanwezig, te meer omdat hij nieuweling S.C.U.M. kwam spotten. Voor deze band het podium zou betreden moesten we nodig zuurstof krijgen, aangezien het in het zaaltje echt niet meer te houden was. Ff de bar in met Jeps, halve liters cola en cider erbij, en in jaren 80 stijl lullen over Star Wars en Transformers.

We vergaten bijna dat er boven in de zaal nog een band speelde, waardoor we slechts de laatste twee nummers van S.C.U.M. meepikten. Te weinig om echt een oordeel te vellen, maar een ding was duidelijk. Ook deze boys zoeken het in de gloomy 80′s met hun postpunk distortion en Bauhaus act.

Tijd om The Hope te verlaten en ons te spoeden naar Concorde 2 voor We Have Band, een tip van Roel Coppen van Friendly Fire.
Een behoorlijke wandeling langs zee en strand, waardoor we om middernacht zo goed als nuchter aankomen bij deze mooie club. De band op het podium is al lang aan het spelen, en we hadden van We Have Band toch iets heel anders voorgesteld. Onze verbazing steeg toen ze een nummer speelde dat we echt ergens van kenden, en werd bevestigd toen de band daaropvolgend ’Young Folks’ inzette, we waren verdomme naar Peter, Bjorn & John aan het kijken! Niks nieuws onder de zon, maar wel al sinds 5 uur ‘s-ochtends op. Tijd om het Abbey Hotel eens op te gaan zoeken!

Morgen meer avonturen vanaf Brighton Pier!

Tom also did a daily report via ZXZW Blog last year. Check these updates out:
The Great Delay Festival day 1
The Great Shallow Festival day 2
The Great Cancellation Festival day 3

Kennen jullie Hypemachine? Die ontzettend handige machine die alle blogs voor je afstruint naar de nieuwste muziek? Deze onmisbare en ingenieuze tool voor iedere nieuwsgierige muziekfreak werd 3 jaar geleden door Anthony Volodkin op zijn studentenkamer in elkaar gedraaid. Wij woonden een seminar bij waar hij sprak over de manier waarop mensen tegenwoordig muziek ontdekken. Blogs zijn een zeer belangrijke tool voor de innovators en early adopters in de muziek underground. De vele miljoenenen mp3′s op het web worden door gepassioneerde muziekliefhebbers voor je gefilterd en zodra je een blog hebt gevonden die overeen komt met jouw smaak is dat een onuitputtelijke bron van nieuwe ontdekkingen. Maar de blogs blijken tegenwoordig ook een belangrijke A&R tool te zijn voor de platenmaatschappijen. De jongens van 20 Jazz Funk Greats blog noemden enkele voorbeelden van bands die zij aan een platencontract hebben geholpen. Een belangrijke conclusie van de internet afgevaardigde van Beggars Banquet platenmaatschappij ( o.a. 4AD Records, Mo’Wax Records, Nation Records, Too Pure Records, Wiiija Records) in het panel (o.a. verantwoordelijk voor de Radiohead remix campagne) was dat het downloaden van mp3′s van blogs gebeurt door een heel andere groep mensen dan diegenen uit de mainstream die nog steeds bereid zijn om voor muziek te betalen. BB ziet de mp3 blogs dan ook als een hele belangrijke promo tool, ipv een bedreiging voor de inkomsten.

Vroeg in de middag op naar de eerste band van dag 3! Althans dat was de bedoeling. Noah and The Whale waren blijkbaar ergens gestrand. In plaats daarvan kregen we een belegen vj project te zien waarvan we niet eens de moeite hebben genomen de naam te onthouden (Noise of Art). Je kent dat wel: jaren zestig ruimtevaart beelden en dan een standaard laptop beat erover en er doorheen trompetteren. Boring!

Cancer Bats

Verveling is er niet als we de Barfly binnenkomen waar de metalcore ons om drie uur ‘smiddags om de oren vliegt. Johnny Truant en Cancer Bats gooien flink de beuk erin en we verwachten dat vooral de laatstgenoemde een potje gaat breken in Europa.

Na dit geweld tijd voor een traditionele en liefdeloze Engelse bak voer; Fish & Chips dames en heren, hoe triest kan een nationale keuken zijn? De bodem is gelegd met deze voedzame deceptie om de eerste ZXZW boeking te gaan bekijken: Munch Munch. Aangekomen in The Honeyclub mogen we eerst nog buiten een half uur in de rij staan om er vervolgens achter te komen dat er hier vanavond niet gemunched wordt. Cancellation nummero twee in de pocket.

The Clik Clik

Teleurgesteld druipen we af naar The Arc waar we als snel vrolijk worden van de zoete bubbelgum pop van The Clik Clik. Denk aan Annie en Jamie T die samen een bandje begonnen zijn. Zomerhitje anyone?

Dan op naar de herkansing van We Are Wolves in de Water Margin. Liefhebbers van het eveneens Canadese Death From Above 1979 kunnen hun lol op! Overtuigende show.

Eindelijk krijgen we de kans om het fantastische Vetiver een live aan het werk te zien, en nog wel in het klassieke Royal Theatre.! Twee overtuigende platen van deze vriendjes van Devendra Banhart in de kast staan maar helaas pindakaas: Cancellation nummero 3

Toch maar ff blijven zitten voor de laatste twee nummers van Silje Nes bekend van het Fatcat Label (o.a. Mum). Mooi spul! Ter vervanger van Vetiver wordt het Schotse Frightened Rabbit het podium opgestuurd voor een overtuigende show die ergens tussen The Frames en Mogwai geplaats kan worden. Wij vonden de epische songs vol dramatische opbouw heel mooi, maar misten soms net dat extra tandje gas of ontsporende chaos.

Tegenover Royal Theatre ligt Pavillion Theatre, waar City Riots hun ding mag doen terwijl ons toch al niet zo betrouwbaar programmaboekje Volcanoless in Canada aankondigde (cancellation nummero 4!). City Riots uit Australië speelt over een gloednieuwe backline en gloednieuwe instrumenten. Blijkbaar heeft iemand veel geld in gepompt in deze akoestische Jack Johnson feelgood zomerband. Maar de punk uitstraling die hun naam doet vermoeden is heel ver te zoeken. Bah.

Lou Reed met XX-Teens?

De zanger van de XX Teens dacht bij het aanmeten van een podium imago meteen aan een jonge Lou Reed ten tijde van The Velvet Undergound. Dit is niet alleen erg irritant, maar past bovendien totaal niet bij de rest van de band die voor de rest ook van los zand aan elkaar hangt. Snel vergeten deze mannen.

Op straat Willem Venema weer tegengekomen waarmee we een taxi delen naar misschien wel het meest oprechte Britse bandje van dit festival: Little Barrie. Geen aangemeten imago’s, geen uberhippe muziek, maar gewoon een stel super goede muzikanten die oerdegelijke bluesy, groovende rock spelen die bij tijd en wijlen doet aan Led Zep of Cream. Ze bestaan blijkbaar nog

Toen snel naar Wintersleep, op dit moment een van de meest gehunte unsigned bands van het moment. Toen we een tijdje zaten te kijken naar een Afrikaanse zangeres vonden we dit wel verdomd weinig op de nieuwe Coldplay of Elbow lijken die ons werdt voorgespiegeld. Geen wonder ook want Wintersleep was cancellation nummero vijf van de dag.

Na vijf afgelaste shows hadden we wel genoeg van het op en neer rennen tussen venues en besloten we onszelf een plekje te verzekeren in The Barfly, waar het nachtprogramma met The Rascals en Crystal Castles op punt stond te beginnen.

The Rascals is de band van Miles Kane, die momenteel meer bekendheid geniet als muzikaal maatje van Alex Turner (Arctic Monkeys). Samen brachten de heren onlangs onder de naam The Last Shadow Puppets het geweldige debuut ‘The Age of Understatement’ uit. Dat The Rascals nog niet zo bekend zijn bij het publiek blijkt uit de reactie van het publiek. Het staat goed vol, de band speelt goed en laat een aantal erg mooie songs horen, maar de interactie met het publiek ontbreekt nog. Vast een kwestie van tijd, want Miles Kane is een jongen waar we zeker meer van gaan horen.

Crystal Castles

Aan interactie met het publiek geen gebrek bij Crystal Castles. Vanaf minuut 1 hangt zangeres/schreeuwlelijk/zuchtmeisje Alice Glass in de barriers tussen en bovenop het publiek. De security heeft de grootste moeite om het kleine meisje enigszins in bedwang te houden. Laat de actie en interactie nou ook meteen de grote troef zijn van het duo uit (wederom!) Canada. De dansbare rauwe electro beats, doorspekt met samples en vocalen van Alice is heavy en chaotisch, maar na 30 minuten ook wat eenzelvig. Dit laatste zal het publiek een worst wezen, die willen gewoon feesten. En daar is Crystal Castles erg goed in!

Na de band loopt The Barfly vrij snel leeg en besluiten we zelf ook om het er voor dit jaar bij te laten.

We mogen concluderen dat The Great Escape een absolute verrijking is in het Europese festival landschap. Brighton is een perfecte plek voor een showcase festival, met voldoende alternatieve ontspanningsmogelijkheden als je even genoeg hebt van bands kijken (strand, leuke winkelstraatjes, terrasjes etc.). Het festival biedt een staalkaart aan wat er op dit moment gebeurt op het gebied van indie en alternative popmuziek. Hoewel veel (Britse) indie bands het moeten hebben van hypes en imago’s en schiet de muzikaliteit vaak tekort, valt er op dit festival ook veel moois te zien. Die enkele pareltjes die we ontdekt hebben gaan we vast en zeker terug zien in het Nederlandse club- en festivalcircuit, al zal het ook veel van de gehypte bands het lukken om voet aan Nederlandse bodem te krijgen.
Het festival mag nog wel flink verbeteren als het gaat om communicatie. Vijf afgelaste of verplaatste gigs op onze route is niet mis. Het is pas de derde keer dat het festival plaatsvindt, en het feit dat het nu al dusdanig groot is, wil ook wel wat zeggen. Wat puntjes op de i dus en we zijn er volgend jaar gewoon weer bij!

Oei! Tuff choice!! Zullen we vandaag naar een fijn festival met gelouterde knallers als Rick Astley, Bananarama, Paul Young, ABC, Curiosity Killed the Cat, Johnny Hates Jazz en de Cutting Crew gaan, of toch maar een shitload aan onervaren opkomende bandjes zonder massa’s gouden platen gaan kijken?

Curiosity Killed the Cat?

Rennen dan maar naar de Audio alwaar we Cage The Elephant willen gaan kijken, maar we eerst een verrassingsshow van We Are Scientists krijgen die op het dak staan te spelen. Net echt, met zeer veel enthousiast publiek op muurtjes, vuilnisbakken en de stoepen en straat blokkerend door de zenuwachtige politie agenten in bedwang moet worden gehouden. Fijn bandje en het grote nieuws is dat de bassist zijn snor heeft afgeschoren.

Cage The Elephant uiteindelijk helemaal niet gezien omdat zelfs de rij voor de ‘delegate passes’ veel te lang was, en omdat je een uitnodiging van Willem Venema om een biertje te komen drinken nou een maal niet kunt weigeren . Na een babbeltje en een drankje met The Alternatives en een verdwaalde Mojo besluiten we de plannen van een ervaren Great Escaper te volgen en rennen we een tijdje mee met Gideon. Zoveel mogelijk bands in zo weinig mogelijk tijd.

Cocknbull Kid klinkt misschien op de myspace best leuk, maar live is het werkelijk dramatisch. Snel verder rennen naar The Volks alwaar Natty lekkere zomerse reggae voor Jack Johnson meisjes speelt. Schijnt een dikke single uit te hebben in de UK. Voor al uw festival weides! Na twee en een half liedje stevig de pas er in naar The Golden Dogs uit Toronto. Helemaal niet onaardige indie uit de Canadese school. Snel twee straten verder naar Bitchee Bitchee Ya Ya Ya wiens singeltje Fuck Freind we kennen van het Kitsune Label. Lekkere singel (natuurlijk vooral de remixes) maar wat een deceptie om dit live te zien. Wat een draak van een liveband zeg …

Kitsune krijgt direct nog een kans van ons want we racen naar The Honeyclub aan zee, waar de franse jongelui van The Teenagers gaan proberen de overvolle tent op de kop te zetten. Ook zij met een lekkere singel op zak ‘ Homecoming’ met de meebrul zinnetjes ‘ I fucked my American cunt / i love my English romance’. Maar dat was dan ook gelijk het enige stukje dat het publiek kon boeien. De rest van het materiaal was vlak en eenzelvig met emo slogans doorspekte zouteloosheid.

Hot Club De Paris

Na dit zoveelste debacle waren we wel eens toe aan een band met muzikale diepgang en spitsvondigheid. En zoals dat wel vaker gaat in het leven, wordt je dan op je wenken bedient met Hot Club The Paris midden tussen de gokkasten, draaimolens, kleurrijke tapijten en messing versierselen op de Brighton Pier. De band kenden we al van de novelty singel “Sometimesitsbetternottostickbitsofeachotherineachotherforeachother” uit 2006. Maar wat een band! Spitsvondige songs vol heerlijk aan Vampire Weekend (of voor de oude lullen The Feelies) referende gitaar loopjes en bastensvol fijne details en energie. Wij kijken uit naar het nieuwe album dat dit jaar zal uitkomen!

Hehe, dat was echt ff nodig. Na dit eertse hoogtpunt is het inmiddels 23 uur en het wordt zaak te bepalen in welke club we de nacht gaan doorbrengen. Keuze genoeg, want er zull;en nog tot diep in de nacht bands spelen. Het wordt The Concorde2, een club liggend aan de kust, onder de boulevard. De club heeft iets weg van een oud treinstation, maar kan dat nooit geweest zijn gezien de ligging. Concorde2 heeft de sfeer van een good old venue, en is dat eigenlijk ook. Met een programma dat gaat van Eddie Grant tot Battles doet het hier erg thuisvoelen. Fijn!

Voordat we een live band krijgen voorgeschoteld mogen eerst de lokale indie disco meisjes hun favoriete plaatjes draaien. We krijgen tot onze verrassing niet alleen de verste indie hits om de oren, maar ook klassiekers van ESG en Medium Medium of een eigenzinnige Deerhoof worden niet vergeten.
Helaas is het gedaan met het indie disco feest, zodra de ultieme anti-climax band Magistrates het podium betreden. Voer voor de Maroon5 generatie, maar absoluut niet voor een zaal vol met mensen met goede smaak. Dit voelt ook de band zelf. De zanger probeerde nog halfslachtig het publiek bij de show te betrekken, maar het mocht niet baten. Verloren wedstrijd voor deze lads uit Essex!

The Ting Tings

Iedereen komt natuurlijk voor de band van het het singletje van de week: The Ting Tings! Wanneer het duo het podium betreedt is het meteen keihard feesten geblazen. Ze trappen af met hun eerste hitsucces ‘Great dj’ en het dak gaat eraf! Is het vanwege de grote glazen bier, of worden we zelf ook euforisch van de energie in de zaal? The Ting Tings hebben een perfect opgebouwde set en sluiten af met een zaal die keihard de hit van het moment meebrult. That’s not my name…!!!

Op weg naar het hotel maken we nog de mooie fenomenen mee die er gebeuren als het uitgaans centrum van een stad aan zee ligt. Grote kampvuren op het kiezelstrand, skinnydipping, dronken gezwalk en gelal en lotsa making out. Bij het frietkot bestellen we een frietje kaas. De natte droom van iedere dronken kaaskop

Conclusie day 2: waren we toch maar naar Bananarama gegaan

Day 1.

Na een overweldigend mooi concert van Coco Rosie in onze eigen Effenaar woensdag nacht veel te laat in bed om donderdag ochtend om 5 uur de wekker te horen afgaan. Met een brak hoofd om zes uur op station Eindje Centraal om daar vol goede moed naar Schiphol te vretekken. Maar de NS zou de NS niet zijn als ze onze trein niet eerst 10, dan 15, dan 20, dan 25 minuten vertraging laten hebben, om hem vervolgens helemaal uit de dienstregeling te halen. FUCK! daar gaat ons half uur om van de trein op tijd bij de incheckbalie te komen! We gaan door die fucking NS onze fuckin Flight missen! Bollocks!

Aangekomen op schiphol hebben we nu maar liefst 3 minuten om naar de incheckbalie te komen en eindelijk snappen we waarom dat vliegveld zo heet: Hollen geblazen!! Maar gelukkig kunnen we nog op de valreep inchecken en zijn we verzekerd van 2 stoelen in ons Easyjet vliegtuigje. Daar kan meteen het netwerken beginnen met ex-Effenaar geluidsman/programma assistent/secretariaats medewerker en tegenwoordig PIAS held Leon HP die naast ons zit. Goeie oude tijden herleven met het ophalen van herinneringen over Dave Sardy’s Barkmarket.

Brighton! Beroemd om zijn Fatboy Slims, Blood Red Shoes, Piers (eentje totaal verwoest en de andere verkermist), de intieme Lanes vol alternatief winkelplezier en de Taj Mahal achtige Royal Dome Pavilion en omliggende tuinen.

The Brighton Pier

The Great Escape! Na een fine shopping spree met veel vinyl scores (alle bands brengen hier gewoon platen en singles uit!) gaat het festival voor ons dan eindelijk beginnen. Tenminste dat dachten we. Want bij aankomst in The Volks (een van de mooigelegen clubs onder de boulevard aan de zee) bleek favorieten We Are Wolves helemaal niet te spelen. We kregen nu met een half uur vertraging Seeing Scarlet voorgeschoteld die volgens het boekje ‘glistering Depeche Mode mystery’ en ‘ Interpol Eerie’ en ‘ Cure killer hooks’ zouden brengen maar in de praktijk gewoon een derderangs REM achtige schoolband was zonder ook maar een grijntje uitsraling of magie.

Cadence Weapon’s dj

Op naar The Revenge waar waar de upcoming Hiphop held Cadence Weapon nog lang niet klaar was om op tijd te beginnen. Gelukkig heeft The Revenge een tweede zaal waar we verrast werden door het piepjonge The More Assured. Netjes volgens het momenteel zeer populaire dansbare britpop boekje, dat wel, maar vol enthousiasme gebracht. De band heeft goede looks met als bonus feature een piepjonge Phil Lynott op bas. Daarna weer terug naar boven voor de sensatie van de avond Cadence Weapon (boeken ZXZW!!) uit Canada (boeken Le Guess Who!!). Samen met een bebaarde metal Viking als scratcher zette de opgefokte rapper de zaal vanaf minuut 1 totaal op de kop. Vette bassen, dikke dance beats en opgefokte rhymes. Wij schreeuwden nog de hele nacht ‘ We’ve made a deal today, We’re selling real estate, we made a deal today, we’re selling HOUSES !’ Daar worden wij gelukkig van

Op naar The Barfly voor een potje noorse chaos rock van Ungdomskulen (niet te verwarren met Slagmalsklubben). Battles meets Foals voor metalkids op de campingdisco. Nog niet overtuigend genoeg om de britse indie meisjes aan de barrier gekluisterd te houden. Het laaste nummer ‘ Spartacus’ werd dan ook opgedragen aan de enkele overgebleven ‘believers’ in de zaal.

Tijdens het wachten op de Video Nasties viel het ons opeens op dat we fris roken en dat we nog geen prikkende traanogen hadden van de doorgaanse blauwe walm die we zo gewend zijn bij dit soort concertjes. Rookvrij rocknroll is the bomb!! We kijken uit naar 1 juli. Roken mochten de verslaafde outcasts, buiten bij de pinautomaat in een met een koordje afgezet stukje. Het was dan ook niet erg druk daar.

Terug bij de Video Nasties bleek maar weer eens dat veel Engelse bands zich eerst een imago, super cool cool logo en mega hippe t-shirts bedenken voordat men gaat werken aan een een stukje goede muziek. Deze jongetjes, nog nat achter de oren, zouden eens wat minder de NME moeten lezen en wat meer hun best moeten doen nummers te bedenken die beklijven.

Om de hoek staat de ons bekende Spiegel Tent waar de amerikaanse blog sensatie Beach House nog geen deuk in een pakje boter slaat.

Late of the Pier

Snel terug naar The Barfly om een trap onder onze konten te krijgen van Late Of The Pier. Ze zijn een super energiek stelletje jongemannen die als een Talking Heads on speed meets Klaxons klinken. Zeer vindingrijke breaks, koortjes, rifjes en de hele Barfly staat te springen van jewelste. We snappen nu opeens waarom er een barrier staat in een zaaltje van 250 man. Deze engelse kids weten hoe je een feestje bouwt! Er wordt massaal gecrowdsurfed, geslamdanced en met bier gegooid. Wat een energie! Super!

Na 20 uur wakker te zijn besluiten we naar het hotel te gaan. Voor ons geen nachtelijke shows van The Go! Team, Ting Tings of Yeasayer meer, die hebben we al gezien of zien we wel op Lowlands of de Nederlandse clubs. De schade halen we vrijdag dubbel en dwars in.

Conclusie van day 1: Vertraging blijkt het sleutelwoord van de dag als het gaat om planningen van treinreizen of festivals, maar sommige Engelse bands zouden juist wat meer tijd voor hun muziek of stage performance mogen nemen voordat ze rond gaan schreeuwen hoe hip en geweldig ze wel niet zijn.

Effenaar-booker Tom will visit The Great Escape, happening this week in Brighton UK.
Tom will give a daily update on this blog so we can explore all new talent at the very beginning.