In two weeks it’s time for the annual singer-songwriter festival Naked Song. Yesterday we had a special by Frank Veenstra, today it’s up to Tom Ketelaar to recommend you three of the finest acts on the festival. For more information on the festival, head over to their website!

Real Incubaters know Frank Fairfield of course, if not you have two opportunites this month to see this young man in old body. Thursday, during Incubated, and in a late evening spot at Naked Song. If you dig proper vintage roots with a twisted mind, Frank is your man!

After supporting Agnes Obel on her recent Dutch shows and playing festivals like Eurosonic, The Great Escape and London Calling, Scottish Rachel Sermanni (yes, Italian roots) it is time for Eindhoven to meet a the new rising star in The British singer songwriter world. Her debut album is scheduled for 2012, so try to catch her before the star has landed!

What happens if you take half of Moss and half of El Pino? This will be the first main show of the new project Tika by David Pino and Marien Dorleijn. I am really excited about their close harmony, Fleet Foxes styled songs and still rock n roll attitude. Their debut album will be released later this year.

Effenaar programmeurs Robert Schaeffer en Tom Ketelaar bloggen traditioneel vanaf The Great Escape showcase festival in Brighton, Engeland. Vorige jaren zagen ze onder andere The Temper Trap en The Ting Tings voordat ze in Nederland doorbraken.

Jawel hoor, we zijn weer in Brighton. Wat een heerlijk gevoel geeft dit bescheiden kuststadje toch. Met zo’n 250.000 inwoners net iets groter dan ons eigen Eindhoven. De levendigheid in deze stad is echter niet te vergelijken met Eindhoven. Waar Brighton vroeger vooral een kustplaats was waar Britse bejaarden graag naartoe kwamen, is het tegenwoordig een hippe en unieke plek waar jonge creatieven zich verzameld hebben en er vooral veel muziek gemaakt wordt (o.a. Blood Red Shoes, Pulled Apart By Horses, Fatboy Slim en The Kooks komen er vandaan, en Nick Cave woont er). Bedenk je dat London op zo’n 45 minuten treinen van Brighton ligt. Veel creatieven trekken uit de grote stad weg naar het relatief rustige en gezellige kustplaatsje Brighton..

We beginnen onze eerste Great Escape dag in Brighton dit jaar met een ontbijt in ons fantastische Royal Albion Hotel, ook wel het Royal Shabby Hotel. Mooi gelegen aan de kust, aan de kop van de ooit zo befaamde Brighton Pier en om de hoek bij het fantastische speeltje van koning George IV: The Royal Pavilion. De allure van de jaren 1920 wordt maar al te graag in stand gehouden, alleen is men de afgelopen 25 jaar vergeten om de boel af en toe een beetje op te knappen. Onze kamer is gelukkig aan de zeekant van het Hotel, dat beloofd een magistraal uitzicht. In alle helaasheid der dingen is hij echter gesitueerd in de kelder. We hebben dus een prachtig uitzicht op de onderkant van de stoep. Ook mooi.

Na het ontbijt gaan we inchecken voor het festival, alwaar we snel na het ophalen van de delegate passes op collegaprogrammeur Andre van Appelpop stuiten. Eerste Nederlander gespot dus. Later zal blijken dat Nederland ook dit jaar weer behoorlijk is vertegenwoordigd op The Great Escape (en ja, er spelen ook weer Nederlandse bands dit jaar!).

Na een magistrale platenjacht, een zonnig biertje aan zee,  en een goed bordje Oosters bij Wagamama beginnen we deze editie in The Revenge (normaal gezien de grootste gaydisco van Brighton) met de laatste twee nummers van An Emerald City. Een echte indruk krijgen is dus lastig, maar we houden het op een soort bangrha Mogwai, met viool en electrieke sitarspeler gehuld in korte broek en paisly vleermuisvleugels. Het is een (post)rock band die graag de randjes opzoekt zonder daarbij de song uit het oog te verliezen. Deze Nieuw-Zeelandse band resideert tegenwoordig in Berlijn blijkt later, nadat een van de bandleden later op de avond per ongeluk ons bier van tafel stoot en we aan de praat raken. Ze schijnen al eens met The Datsuns in Nederland getourd te hebben.

Op naar Jamaica! Die spelen in Horatio’s, een grote bruine kroeg die midden in het lunapark op het einde van de Brighton Pier is gelegen. De meningen zijn binnen onze delegatie verdeeld over leuk of niet, maar liefhebbers van Phoenix en vintage Soulwax moeten het zeker even checken. Gezien de publieksopkomst kan het nog best wat gaan worden met deze franse band.

We verwachten veel van Gabby Young, en waren daardoor zo vroeg in de kelder van The Queens Hotel, dat we bij wijze van verrassing nog een paar lekkere nummertjes van Citadels konden meepakken. Wat een leuke band zeg. The Chemical Song is een lekkere indie pop single, die hun steengoeie promo dame daarna in tweevoud aan ons wist te slijten. Op vinyl natuurlijk.

Dan Gabby Young. Op haar myspace klonk ze als een Florence Emerald of Caro & The Machine. Live heeft ze niet haar 8 koppige Other Animals meegenomen, maar treed ze op als duo. Maar met zijn tweeën en staat het ook als een huis. Florence, burleske, roaring twenties, een zeer interessante mix van stijlen. En wat een interessante verschijning is die Gabby met haar vuurrode 20′s kapsel en moderne variant van een Charlston jurkje. En wat een stem!! Van zuiver hoog piepend als een Theremin tot gepassioneerde, bijna balkaneske popzang. Een dame on in de gaten te houden!

Ook hoog op het verlanglijstje: Japandroids, maar dat viel nog niet mee. We staan in de kuil achterin The Revenge, en dus zien we niks. Dan maar goed luisteren, maar helaas: bij binnenkomst excuseert de gitarist zich al voor het feit dat twee van zijn drie gitaar versterkers stuk zijn gegaan tijdens de gig, en dat alleen diegene voor het meest crappy geluid het nog doet. We horen inderdaad een brij van geluid van het drum en gitaar duo en kunnen er dus geen kaas van maken. Hopelijk morgen een herkansing.

Maar gelukkig kunnen we op ons gemak nog even blijven hangen om ons bier te laten omstoten door Emerald City en een intieme hometown gig van Blood Red Shoes mee te maken. Dat heeft toch wel een speciale gloed. De band begint met “ Getting Boring By the Sea” wat over Brighton gaat. Wij snappen echt niet hoe je zo’n nummer kunt schrijven over zo’n enerverende stad. Het was erg druk en zweterig in het bovenzaaltje, dus lieten we Laura en Steve voor wat het was en gingen we snel verder!

Yuck is een van de “most talked about bands” van het festival. Ze hebben het zelfde management als Franz Ferdinand en dat schijnt dan nogal wat te betekenen. Wij kunnen er echter niet over meepraten want omdat Tom Laura veel te graag nog even wilde spotten waren we te laat in The Corn Exchange. Wat een prachtige zaal trouwens!

Daar speelt ook Surfer Blood. Pitchfork lievelingen, geniaal t-shirt, maar deze vier college guys en Slash op de toetsen konden onze aandacht niet vasthouden. Leuke droge slacker humor tussendoor. Je kunt niet naar deze band luisteren zonder aan Vampire Weekend te denken of aan de presentatie van Pavement. De door Vampire Weekend geherintroduceerde Afrikaanse slag is niet van de lucht en dat is dan meteen de grote zwakte van de band. Platenmaatschappijen zijn blijkbaar op zoek naar een nieuwe Vampire Weekend, en met een goeie single (wij hoorden hem nog niet) kan het wel eens 3FM materiaal gaan worden.

Wij kiezen eieren voor ons geld, en gaan afbutsen bij Jaguar Love (bekend van de t-shirts van onze gewaardeerde collega Niels Guns). Jaguar Love is de nieuwe band van ex Blood Brothers blerkees … Hij heeft naast zijn laptop ook zijn gekke vrienden meegenomen op drums en gitaar. Aanstekelijke liedjes maar dan de opgefokte speedversie. Foo Fighters op 45 toeren. Letterlijk, dus met pitched-up piepstemmetje.

De naborrel was met in het Queens hotel met NL export held Ruud Berends, Robert van  Roosje en Friendly Fires. Het werd nog heel gezellig met de Letse en Finse delegatie. Tips uit Finland: De nieuwe Disco Ensemble en omdat ons land heel goed is in voetbal en schaatsen, moeten we toch echt die Finse volkssport eens gaan proberen die beide sporten combineert. Wij denken dan toch vooral aan lekke ballen.

‘The Incubate gospel according to’ section gives you tips from insiders. Check others out here.

Who are you?
Tom, promotor at Effenaar in Eindhoven

What will you be doing during Incubate 2009 (Sept. 13-20)?
Mainly drinking beer I suppose (experience from last years) and checking some cool new bands.
As there are always many friends around, who also like beer, it often happens that you don’t see the bands you planned to check (sounds familiar to many of you probably…)

Which three artists do you recommend to see at Incubate 2009?
Hmm, there are so many things to check out, way too many if you ask me. Probably all the bands I want to see play at the same time, though I know Incubate is one of the few festivals that actually HAVE a logical balance in their program.

I don’t wanna miss Pirate Love, a new signing on Voodoo Rhythm records. Psychedelic garage stuff from Oslo, like Beatman in the kitchen with The Horrors.

I am happy that the guys booked The Damned, a very relevant punkband ofcourse and fits well in the idea of the festival.

If I will manage to stay up till 04.00 on saterday I will go and see SchlachthofBronx. What a songs on their myspace, crazy German scheisse this!

Which band would you like to see on Incubate 2010?
pff, I can only think of big names right now, no obscure things come to mind…
For this year I miss Wavves, Vivian Girls, Frank Turner and White Denim. Great bands with a Incubate spririt.

Tom also did a daily report via ZXZW Blog last year. Check these updates out:
The Great Delay Festival day 1
The Great Shallow Festival day 2
The Great Cancellation Festival day 3

Kennen jullie Hypemachine? Die ontzettend handige machine die alle blogs voor je afstruint naar de nieuwste muziek? Deze onmisbare en ingenieuze tool voor iedere nieuwsgierige muziekfreak werd 3 jaar geleden door Anthony Volodkin op zijn studentenkamer in elkaar gedraaid. Wij woonden een seminar bij waar hij sprak over de manier waarop mensen tegenwoordig muziek ontdekken. Blogs zijn een zeer belangrijke tool voor de innovators en early adopters in de muziek underground. De vele miljoenenen mp3′s op het web worden door gepassioneerde muziekliefhebbers voor je gefilterd en zodra je een blog hebt gevonden die overeen komt met jouw smaak is dat een onuitputtelijke bron van nieuwe ontdekkingen. Maar de blogs blijken tegenwoordig ook een belangrijke A&R tool te zijn voor de platenmaatschappijen. De jongens van 20 Jazz Funk Greats blog noemden enkele voorbeelden van bands die zij aan een platencontract hebben geholpen. Een belangrijke conclusie van de internet afgevaardigde van Beggars Banquet platenmaatschappij ( o.a. 4AD Records, Mo’Wax Records, Nation Records, Too Pure Records, Wiiija Records) in het panel (o.a. verantwoordelijk voor de Radiohead remix campagne) was dat het downloaden van mp3′s van blogs gebeurt door een heel andere groep mensen dan diegenen uit de mainstream die nog steeds bereid zijn om voor muziek te betalen. BB ziet de mp3 blogs dan ook als een hele belangrijke promo tool, ipv een bedreiging voor de inkomsten.

Vroeg in de middag op naar de eerste band van dag 3! Althans dat was de bedoeling. Noah and The Whale waren blijkbaar ergens gestrand. In plaats daarvan kregen we een belegen vj project te zien waarvan we niet eens de moeite hebben genomen de naam te onthouden (Noise of Art). Je kent dat wel: jaren zestig ruimtevaart beelden en dan een standaard laptop beat erover en er doorheen trompetteren. Boring!

Cancer Bats

Verveling is er niet als we de Barfly binnenkomen waar de metalcore ons om drie uur ‘smiddags om de oren vliegt. Johnny Truant en Cancer Bats gooien flink de beuk erin en we verwachten dat vooral de laatstgenoemde een potje gaat breken in Europa.

Na dit geweld tijd voor een traditionele en liefdeloze Engelse bak voer; Fish & Chips dames en heren, hoe triest kan een nationale keuken zijn? De bodem is gelegd met deze voedzame deceptie om de eerste ZXZW boeking te gaan bekijken: Munch Munch. Aangekomen in The Honeyclub mogen we eerst nog buiten een half uur in de rij staan om er vervolgens achter te komen dat er hier vanavond niet gemunched wordt. Cancellation nummero twee in de pocket.

The Clik Clik

Teleurgesteld druipen we af naar The Arc waar we als snel vrolijk worden van de zoete bubbelgum pop van The Clik Clik. Denk aan Annie en Jamie T die samen een bandje begonnen zijn. Zomerhitje anyone?

Dan op naar de herkansing van We Are Wolves in de Water Margin. Liefhebbers van het eveneens Canadese Death From Above 1979 kunnen hun lol op! Overtuigende show.

Eindelijk krijgen we de kans om het fantastische Vetiver een live aan het werk te zien, en nog wel in het klassieke Royal Theatre.! Twee overtuigende platen van deze vriendjes van Devendra Banhart in de kast staan maar helaas pindakaas: Cancellation nummero 3 :-(

Toch maar ff blijven zitten voor de laatste twee nummers van Silje Nes bekend van het Fatcat Label (o.a. Mum). Mooi spul! Ter vervanger van Vetiver wordt het Schotse Frightened Rabbit het podium opgestuurd voor een overtuigende show die ergens tussen The Frames en Mogwai geplaats kan worden. Wij vonden de epische songs vol dramatische opbouw heel mooi, maar misten soms net dat extra tandje gas of ontsporende chaos.

Tegenover Royal Theatre ligt Pavillion Theatre, waar City Riots hun ding mag doen terwijl ons toch al niet zo betrouwbaar programmaboekje Volcanoless in Canada aankondigde (cancellation nummero 4!). City Riots uit Australië speelt over een gloednieuwe backline en gloednieuwe instrumenten. Blijkbaar heeft iemand veel geld in gepompt in deze akoestische Jack Johnson feelgood zomerband. Maar de punk uitstraling die hun naam doet vermoeden is heel ver te zoeken. Bah.

Lou Reed met XX-Teens?

De zanger van de XX Teens dacht bij het aanmeten van een podium imago meteen aan een jonge Lou Reed ten tijde van The Velvet Undergound. Dit is niet alleen erg irritant, maar past bovendien totaal niet bij de rest van de band die voor de rest ook van los zand aan elkaar hangt. Snel vergeten deze mannen.

Op straat Willem Venema weer tegengekomen waarmee we een taxi delen naar misschien wel het meest oprechte Britse bandje van dit festival: Little Barrie. Geen aangemeten imago’s, geen uberhippe muziek, maar gewoon een stel super goede muzikanten die oerdegelijke bluesy, groovende rock spelen die bij tijd en wijlen doet aan Led Zep of Cream. Ze bestaan blijkbaar nog

Toen snel naar Wintersleep, op dit moment een van de meest gehunte unsigned bands van het moment. Toen we een tijdje zaten te kijken naar een Afrikaanse zangeres vonden we dit wel verdomd weinig op de nieuwe Coldplay of Elbow lijken die ons werdt voorgespiegeld. Geen wonder ook want Wintersleep was cancellation nummero vijf van de dag.

Na vijf afgelaste shows hadden we wel genoeg van het op en neer rennen tussen venues en besloten we onszelf een plekje te verzekeren in The Barfly, waar het nachtprogramma met The Rascals en Crystal Castles op punt stond te beginnen.

The Rascals is de band van Miles Kane, die momenteel meer bekendheid geniet als muzikaal maatje van Alex Turner (Arctic Monkeys). Samen brachten de heren onlangs onder de naam The Last Shadow Puppets het geweldige debuut ‘The Age of Understatement’ uit. Dat The Rascals nog niet zo bekend zijn bij het publiek blijkt uit de reactie van het publiek. Het staat goed vol, de band speelt goed en laat een aantal erg mooie songs horen, maar de interactie met het publiek ontbreekt nog. Vast een kwestie van tijd, want Miles Kane is een jongen waar we zeker meer van gaan horen.

Crystal Castles

Aan interactie met het publiek geen gebrek bij Crystal Castles. Vanaf minuut 1 hangt zangeres/schreeuwlelijk/zuchtmeisje Alice Glass in de barriers tussen en bovenop het publiek. De security heeft de grootste moeite om het kleine meisje enigszins in bedwang te houden. Laat de actie en interactie nou ook meteen de grote troef zijn van het duo uit (wederom!) Canada. De dansbare rauwe electro beats, doorspekt met samples en vocalen van Alice is heavy en chaotisch, maar na 30 minuten ook wat eenzelvig. Dit laatste zal het publiek een worst wezen, die willen gewoon feesten. En daar is Crystal Castles erg goed in!

Na de band loopt The Barfly vrij snel leeg en besluiten we zelf ook om het er voor dit jaar bij te laten.

We mogen concluderen dat The Great Escape een absolute verrijking is in het Europese festival landschap. Brighton is een perfecte plek voor een showcase festival, met voldoende alternatieve ontspanningsmogelijkheden als je even genoeg hebt van bands kijken (strand, leuke winkelstraatjes, terrasjes etc.). Het festival biedt een staalkaart aan wat er op dit moment gebeurt op het gebied van indie en alternative popmuziek. Hoewel veel (Britse) indie bands het moeten hebben van hypes en imago’s en schiet de muzikaliteit vaak tekort, valt er op dit festival ook veel moois te zien. Die enkele pareltjes die we ontdekt hebben gaan we vast en zeker terug zien in het Nederlandse club- en festivalcircuit, al zal het ook veel van de gehypte bands het lukken om voet aan Nederlandse bodem te krijgen.
Het festival mag nog wel flink verbeteren als het gaat om communicatie. Vijf afgelaste of verplaatste gigs op onze route is niet mis. Het is pas de derde keer dat het festival plaatsvindt, en het feit dat het nu al dusdanig groot is, wil ook wel wat zeggen. Wat puntjes op de i dus en we zijn er volgend jaar gewoon weer bij!