Kennen jullie Hypemachine? Die ontzettend handige machine die alle blogs voor je afstruint naar de nieuwste muziek? Deze onmisbare en ingenieuze tool voor iedere nieuwsgierige muziekfreak werd 3 jaar geleden door Anthony Volodkin op zijn studentenkamer in elkaar gedraaid. Wij woonden een seminar bij waar hij sprak over de manier waarop mensen tegenwoordig muziek ontdekken. Blogs zijn een zeer belangrijke tool voor de innovators en early adopters in de muziek underground. De vele miljoenenen mp3′s op het web worden door gepassioneerde muziekliefhebbers voor je gefilterd en zodra je een blog hebt gevonden die overeen komt met jouw smaak is dat een onuitputtelijke bron van nieuwe ontdekkingen. Maar de blogs blijken tegenwoordig ook een belangrijke A&R tool te zijn voor de platenmaatschappijen. De jongens van 20 Jazz Funk Greats blog noemden enkele voorbeelden van bands die zij aan een platencontract hebben geholpen. Een belangrijke conclusie van de internet afgevaardigde van Beggars Banquet platenmaatschappij ( o.a. 4AD Records, Mo’Wax Records, Nation Records, Too Pure Records, Wiiija Records) in het panel (o.a. verantwoordelijk voor de Radiohead remix campagne) was dat het downloaden van mp3′s van blogs gebeurt door een heel andere groep mensen dan diegenen uit de mainstream die nog steeds bereid zijn om voor muziek te betalen. BB ziet de mp3 blogs dan ook als een hele belangrijke promo tool, ipv een bedreiging voor de inkomsten.

Vroeg in de middag op naar de eerste band van dag 3! Althans dat was de bedoeling. Noah and The Whale waren blijkbaar ergens gestrand. In plaats daarvan kregen we een belegen vj project te zien waarvan we niet eens de moeite hebben genomen de naam te onthouden (Noise of Art). Je kent dat wel: jaren zestig ruimtevaart beelden en dan een standaard laptop beat erover en er doorheen trompetteren. Boring!

Cancer Bats

Verveling is er niet als we de Barfly binnenkomen waar de metalcore ons om drie uur ‘smiddags om de oren vliegt. Johnny Truant en Cancer Bats gooien flink de beuk erin en we verwachten dat vooral de laatstgenoemde een potje gaat breken in Europa.

Na dit geweld tijd voor een traditionele en liefdeloze Engelse bak voer; Fish & Chips dames en heren, hoe triest kan een nationale keuken zijn? De bodem is gelegd met deze voedzame deceptie om de eerste ZXZW boeking te gaan bekijken: Munch Munch. Aangekomen in The Honeyclub mogen we eerst nog buiten een half uur in de rij staan om er vervolgens achter te komen dat er hier vanavond niet gemunched wordt. Cancellation nummero twee in de pocket.

The Clik Clik

Teleurgesteld druipen we af naar The Arc waar we als snel vrolijk worden van de zoete bubbelgum pop van The Clik Clik. Denk aan Annie en Jamie T die samen een bandje begonnen zijn. Zomerhitje anyone?

Dan op naar de herkansing van We Are Wolves in de Water Margin. Liefhebbers van het eveneens Canadese Death From Above 1979 kunnen hun lol op! Overtuigende show.

Eindelijk krijgen we de kans om het fantastische Vetiver een live aan het werk te zien, en nog wel in het klassieke Royal Theatre.! Twee overtuigende platen van deze vriendjes van Devendra Banhart in de kast staan maar helaas pindakaas: Cancellation nummero 3 :-(

Toch maar ff blijven zitten voor de laatste twee nummers van Silje Nes bekend van het Fatcat Label (o.a. Mum). Mooi spul! Ter vervanger van Vetiver wordt het Schotse Frightened Rabbit het podium opgestuurd voor een overtuigende show die ergens tussen The Frames en Mogwai geplaats kan worden. Wij vonden de epische songs vol dramatische opbouw heel mooi, maar misten soms net dat extra tandje gas of ontsporende chaos.

Tegenover Royal Theatre ligt Pavillion Theatre, waar City Riots hun ding mag doen terwijl ons toch al niet zo betrouwbaar programmaboekje Volcanoless in Canada aankondigde (cancellation nummero 4!). City Riots uit Australië speelt over een gloednieuwe backline en gloednieuwe instrumenten. Blijkbaar heeft iemand veel geld in gepompt in deze akoestische Jack Johnson feelgood zomerband. Maar de punk uitstraling die hun naam doet vermoeden is heel ver te zoeken. Bah.

Lou Reed met XX-Teens?

De zanger van de XX Teens dacht bij het aanmeten van een podium imago meteen aan een jonge Lou Reed ten tijde van The Velvet Undergound. Dit is niet alleen erg irritant, maar past bovendien totaal niet bij de rest van de band die voor de rest ook van los zand aan elkaar hangt. Snel vergeten deze mannen.

Op straat Willem Venema weer tegengekomen waarmee we een taxi delen naar misschien wel het meest oprechte Britse bandje van dit festival: Little Barrie. Geen aangemeten imago’s, geen uberhippe muziek, maar gewoon een stel super goede muzikanten die oerdegelijke bluesy, groovende rock spelen die bij tijd en wijlen doet aan Led Zep of Cream. Ze bestaan blijkbaar nog

Toen snel naar Wintersleep, op dit moment een van de meest gehunte unsigned bands van het moment. Toen we een tijdje zaten te kijken naar een Afrikaanse zangeres vonden we dit wel verdomd weinig op de nieuwe Coldplay of Elbow lijken die ons werdt voorgespiegeld. Geen wonder ook want Wintersleep was cancellation nummero vijf van de dag.

Na vijf afgelaste shows hadden we wel genoeg van het op en neer rennen tussen venues en besloten we onszelf een plekje te verzekeren in The Barfly, waar het nachtprogramma met The Rascals en Crystal Castles op punt stond te beginnen.

The Rascals is de band van Miles Kane, die momenteel meer bekendheid geniet als muzikaal maatje van Alex Turner (Arctic Monkeys). Samen brachten de heren onlangs onder de naam The Last Shadow Puppets het geweldige debuut ‘The Age of Understatement’ uit. Dat The Rascals nog niet zo bekend zijn bij het publiek blijkt uit de reactie van het publiek. Het staat goed vol, de band speelt goed en laat een aantal erg mooie songs horen, maar de interactie met het publiek ontbreekt nog. Vast een kwestie van tijd, want Miles Kane is een jongen waar we zeker meer van gaan horen.

Crystal Castles

Aan interactie met het publiek geen gebrek bij Crystal Castles. Vanaf minuut 1 hangt zangeres/schreeuwlelijk/zuchtmeisje Alice Glass in de barriers tussen en bovenop het publiek. De security heeft de grootste moeite om het kleine meisje enigszins in bedwang te houden. Laat de actie en interactie nou ook meteen de grote troef zijn van het duo uit (wederom!) Canada. De dansbare rauwe electro beats, doorspekt met samples en vocalen van Alice is heavy en chaotisch, maar na 30 minuten ook wat eenzelvig. Dit laatste zal het publiek een worst wezen, die willen gewoon feesten. En daar is Crystal Castles erg goed in!

Na de band loopt The Barfly vrij snel leeg en besluiten we zelf ook om het er voor dit jaar bij te laten.

We mogen concluderen dat The Great Escape een absolute verrijking is in het Europese festival landschap. Brighton is een perfecte plek voor een showcase festival, met voldoende alternatieve ontspanningsmogelijkheden als je even genoeg hebt van bands kijken (strand, leuke winkelstraatjes, terrasjes etc.). Het festival biedt een staalkaart aan wat er op dit moment gebeurt op het gebied van indie en alternative popmuziek. Hoewel veel (Britse) indie bands het moeten hebben van hypes en imago’s en schiet de muzikaliteit vaak tekort, valt er op dit festival ook veel moois te zien. Die enkele pareltjes die we ontdekt hebben gaan we vast en zeker terug zien in het Nederlandse club- en festivalcircuit, al zal het ook veel van de gehypte bands het lukken om voet aan Nederlandse bodem te krijgen.
Het festival mag nog wel flink verbeteren als het gaat om communicatie. Vijf afgelaste of verplaatste gigs op onze route is niet mis. Het is pas de derde keer dat het festival plaatsvindt, en het feit dat het nu al dusdanig groot is, wil ook wel wat zeggen. Wat puntjes op de i dus en we zijn er volgend jaar gewoon weer bij!

Day 1.

Na een overweldigend mooi concert van Coco Rosie in onze eigen Effenaar woensdag nacht veel te laat in bed om donderdag ochtend om 5 uur de wekker te horen afgaan. Met een brak hoofd om zes uur op station Eindje Centraal om daar vol goede moed naar Schiphol te vretekken. Maar de NS zou de NS niet zijn als ze onze trein niet eerst 10, dan 15, dan 20, dan 25 minuten vertraging laten hebben, om hem vervolgens helemaal uit de dienstregeling te halen. FUCK! daar gaat ons half uur om van de trein op tijd bij de incheckbalie te komen! We gaan door die fucking NS onze fuckin Flight missen! Bollocks!

Aangekomen op schiphol hebben we nu maar liefst 3 minuten om naar de incheckbalie te komen en eindelijk snappen we waarom dat vliegveld zo heet: Hollen geblazen!! Maar gelukkig kunnen we nog op de valreep inchecken en zijn we verzekerd van 2 stoelen in ons Easyjet vliegtuigje. Daar kan meteen het netwerken beginnen met ex-Effenaar geluidsman/programma assistent/secretariaats medewerker en tegenwoordig PIAS held Leon HP die naast ons zit. Goeie oude tijden herleven met het ophalen van herinneringen over Dave Sardy’s Barkmarket.

Brighton! Beroemd om zijn Fatboy Slims, Blood Red Shoes, Piers (eentje totaal verwoest en de andere verkermist), de intieme Lanes vol alternatief winkelplezier en de Taj Mahal achtige Royal Dome Pavilion en omliggende tuinen.

The Brighton Pier

The Great Escape! Na een fine shopping spree met veel vinyl scores (alle bands brengen hier gewoon platen en singles uit!) gaat het festival voor ons dan eindelijk beginnen. Tenminste dat dachten we. Want bij aankomst in The Volks (een van de mooigelegen clubs onder de boulevard aan de zee) bleek favorieten We Are Wolves helemaal niet te spelen. We kregen nu met een half uur vertraging Seeing Scarlet voorgeschoteld die volgens het boekje ‘glistering Depeche Mode mystery’ en ‘ Interpol Eerie’ en ‘ Cure killer hooks’ zouden brengen maar in de praktijk gewoon een derderangs REM achtige schoolband was zonder ook maar een grijntje uitsraling of magie.

Cadence Weapon’s dj

Op naar The Revenge waar waar de upcoming Hiphop held Cadence Weapon nog lang niet klaar was om op tijd te beginnen. Gelukkig heeft The Revenge een tweede zaal waar we verrast werden door het piepjonge The More Assured. Netjes volgens het momenteel zeer populaire dansbare britpop boekje, dat wel, maar vol enthousiasme gebracht. De band heeft goede looks met als bonus feature een piepjonge Phil Lynott op bas. Daarna weer terug naar boven voor de sensatie van de avond Cadence Weapon (boeken ZXZW!!) uit Canada (boeken Le Guess Who!!). Samen met een bebaarde metal Viking als scratcher zette de opgefokte rapper de zaal vanaf minuut 1 totaal op de kop. Vette bassen, dikke dance beats en opgefokte rhymes. Wij schreeuwden nog de hele nacht ‘ We’ve made a deal today, We’re selling real estate, we made a deal today, we’re selling HOUSES !’ Daar worden wij gelukkig van :-)

Op naar The Barfly voor een potje noorse chaos rock van Ungdomskulen (niet te verwarren met Slagmalsklubben). Battles meets Foals voor metalkids op de campingdisco. Nog niet overtuigend genoeg om de britse indie meisjes aan de barrier gekluisterd te houden. Het laaste nummer ‘ Spartacus’ werd dan ook opgedragen aan de enkele overgebleven ‘believers’ in de zaal.

Tijdens het wachten op de Video Nasties viel het ons opeens op dat we fris roken en dat we nog geen prikkende traanogen hadden van de doorgaanse blauwe walm die we zo gewend zijn bij dit soort concertjes. Rookvrij rocknroll is the bomb!! We kijken uit naar 1 juli. Roken mochten de verslaafde outcasts, buiten bij de pinautomaat in een met een koordje afgezet stukje. Het was dan ook niet erg druk daar.

Terug bij de Video Nasties bleek maar weer eens dat veel Engelse bands zich eerst een imago, super cool cool logo en mega hippe t-shirts bedenken voordat men gaat werken aan een een stukje goede muziek. Deze jongetjes, nog nat achter de oren, zouden eens wat minder de NME moeten lezen en wat meer hun best moeten doen nummers te bedenken die beklijven.

Om de hoek staat de ons bekende Spiegel Tent waar de amerikaanse blog sensatie Beach House nog geen deuk in een pakje boter slaat.

Late of the Pier

Snel terug naar The Barfly om een trap onder onze konten te krijgen van Late Of The Pier. Ze zijn een super energiek stelletje jongemannen die als een Talking Heads on speed meets Klaxons klinken. Zeer vindingrijke breaks, koortjes, rifjes en de hele Barfly staat te springen van jewelste. We snappen nu opeens waarom er een barrier staat in een zaaltje van 250 man. Deze engelse kids weten hoe je een feestje bouwt! Er wordt massaal gecrowdsurfed, geslamdanced en met bier gegooid. Wat een energie! Super!

Na 20 uur wakker te zijn besluiten we naar het hotel te gaan. Voor ons geen nachtelijke shows van The Go! Team, Ting Tings of Yeasayer meer, die hebben we al gezien of zien we wel op Lowlands of de Nederlandse clubs. De schade halen we vrijdag dubbel en dwars in.

Conclusie van day 1: Vertraging blijkt het sleutelwoord van de dag als het gaat om planningen van treinreizen of festivals, maar sommige Engelse bands zouden juist wat meer tijd voor hun muziek of stage performance mogen nemen voordat ze rond gaan schreeuwen hoe hip en geweldig ze wel niet zijn.